ิ่งหนึ่งได้ นั่นคือผู้ฝึกวิถีภูตผีรายนี้ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหนึ่ง
”ข้าจะไปเขตที่แปด แล้วเจ้าก็ต้องช่วยข้าหาต่อไป!” หลังจากพูดจบ ลู่เฉินก็พาหลี่ว์ซือออกไปทันที
โจวกังพลันรู้สึกหดหู่ใจและก้มหน้างุด “…อีกแล้วหรือ?”
”พวกที่ถูกขีดฆ่าในรายชื่อทั้งสอง เจ้าไม่ต้องไปหาแล้ว” คำพูดของลู่เฉินทำให้โจวกังประหลาดใจระคนตกใจแต่ก็ตอบรับกลับมาว่า “ขอรับ!”
เมื่อโจวกังชำเลืองมอง เขาพลันมีความสุขขึ้นมาเมื่อตัดคนออกไปได้ถึงหกสิบเจ็ดสิบคนเลยทีเดียว!
ต่อมาลู่เฉินก็พาหลี่ว์ซือไปเขตที่แปด
หลี่ว์ซือเอ่ยเตือนว่า “เขตที่แปดค่อนข้างพิเศษ”
”พิเศษ? …พิเศษอย่างไร” ลู่เฉินไม่ได้อยู่ที่นี่มาหนึ่งแสนปีแล้ว เขาจึงไม่รู้ว่าเขตที่แปดเป็นอย่างไรในตอนนี้
”ว่ากันว่าเขตที่แปดมักจะมีภูตผีออกมาหลอกหลอน!”
“ภูตผีหลอกหลอน?”
“ใช่ ภูตผีพวกนั้นไม่มีร่าง แต่กลับซ่อนอยู่ในร่างคน แล้วปล่อยให้คนผู้นั้นตายอย่างช้า ๆ ราวกับถูกวิญญาณร้ายเข้าสิง ดังนั้นเขตที่แปดจึงมีชื่อเรียกว่าเขตชั่วร้าย นอกจากพวกนักพรตหรือหลวงจีนแล้วก็ไม่ค่อยมีคนไปที่นั่น”
ลู่เฉินยิ้มหลังจากได้ยินสิ่งนี้ “น่าสนใจขนาดนั้นเลยหรือ?”
”ใช่” หลี่ว์ซือตอบ ทำให้ลู่เฉินกลับยิ่งสนใจมากขึ้นไปอีก “บางทีเราอาจจะพบพี่น้องสองคนนั้นที่นั่นก็ได้!”
หลี่ว์ซือไม่แน่ใจนัก ดังนั้นเขาจึงไม่ตอบคำใด ทำเพียงเดินตามไปอย่างเงียบงัน
ขณะที่กำลังเดินไป ลู่เฉินพลันหยิบสร้อยเส้นหนึ่งออกมา มันคือสร้อยที่ห
