ตกใจ
แต่ลู่เฉินส่ายหัว “ไอภูตผีพิเศษกว่าไอซากศพ และภายใต้สถานการณ์ปกติก็ยากที่จะแยกแยะ หรือแม้กระทั่งมันอาจหลอมรวมกับปราณโดยรอบ ทำให้ผู้คนสัมผัสถึงความผิดปกติไม่ได้”
”น่าทึ่งเช่นนั้นเชียวหรือ?”
ลู่เฉินพยักหน้า “ใช่แล้ว”
”แล้วเหตุใดถึงมีไอภูตผีที่นี่ล่ะ?” หลี่ว์ซือใคร่สงสัย ลู่เฉินจึงอธิบายว่า “มีความเป็นไปได้หลายอย่าง”
“อย่างไรบ้าง?”
“อย่างแรก มีรอยแยกอยู่ใกล้ ๆ และรอยแยกนี้เชื่อมกับเขตแดนภูตผี ทำให้ไอภูตผีตรงนั้นทะลุมาที่นี่ได้ อย่างที่สอง มีสมบัติวิญญาณบางอย่าง เช่น ศาสตราวุธวิถีภูตผี และอย่างที่สามคือมนุษย์ใช้ค่ายกลหรืออะไรบางอย่างสร้างไอภูตผีขึ้นมา”
“นี่มัน…” หลี่ว์ซือตกใจจนแน่นิ่งไปชั่วขณะ
“อย่างที่สองทำให้ทุกหนทุกแห่งมีไอภูตผีไม่ได้ แต่พวกเราเดินมาระยะหนึ่งแล้ว และพบว่ามันมีอยู่ทุกที่ ดังนั้นจึงตัดข้อนี้ออกไป ตอนนี้ก็มีโอกาสแค่อย่างแรกกับอย่างที่สามที่เป็นไปได้มากที่สุด!”
หลี่ว์ซือสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เฮือกหนึ่ง “เช่นนั้น …มีรอยแยก? หรือมีคนสร้างขึ้นมา?”
“ไปเถิด ไปเขตที่แปด ประเดี๋ยวก็จะรู้คำตอบแล้ว”
ทว่าหลี่ว์ซือกลับเป็นกังวลเล็กน้อย “ข้าได้ยินมาว่าภูตผีบางตัวทรงพลังมาก และสามารถเข้าสิงร่างคนได้ ถ้าจัดการไม่ถูกวิธีอาจทำให้ตายโดยไม่รู้ตัว”
“โดยทั่วไปแล้วภูตผีในโลกมนุษย์มักสร้างความสับสน ทำให้ผู้คนเห็นภาพลวงตา จากนั้นก็ทำให้ผู้คนหวาดกลัว ทว่าพลังโจมตีของพวกมันไม่แข็งแกร่งเลย”
”
