บทที่ 128 ชื่อเสียงยิ่งใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว!
สุดท้ายแล้วเจ้าแมวตัวนี้ก็จำต้องลงเอยด้วยการกลายเป็นสัตว์เลี้ยงของลู่เฉิน และแม้ว่ามันจะอยากต่อต้านมากเพียงใด มันก็ทำได้เพียงต้องอธิบายอย่างยอมรับชะตากรรม
ที่แท้เมื่อหลายแสนปีก่อน มันเคยปกครองแดนมาร ก่อนที่ต่อมาจะถูกผนึกโดยพวกมนุษย์ในอักขระยันต์หนาแน่นที่มีรูปทรงคล้ายภูเขา ก่อนที่ศิลาจารึกนั่นจะตกลงไปในรอยแยกแห่งห้วงเวลาด้วยสาเหตุบางประการ
จนกระทั่งเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน มันได้ตกลงสู่แดนวิญญาณแห่งนี้ จากนั้นกลุ่มคนไม่ทราบที่มาก็ผนึกศิลาจารึกไว้ใต้ดิน เพราะพวกเขาไม่อยากให้ผู้ฝึกวิถีมารคนใดได้ไป
อย่างไรก็ตาม เมื่อศิลาจารึกตกลงไปที่แดนวิญญาณ เศษบางส่วนที่หลุดออกจากมันก็ถูกผู้ฝึกวิถีมารบางส่วนหลอมจนกลายเป็นป้ายสัญลักษณ์วิญญาณสวรรค์
และเพราะความโลภ ในที่สุดพวกผู้ฝึกวิถีมารเหล่านั้นก็สามารถค้นหาตำแหน่งศิลาจารึกนี้จนพบ ทว่าพวกเขายังไม่ทันได้เข้ามายึดครองจับจอง ก็เป็นลู่เฉินที่ลงมาตีตราจองเสียก่อน!
หลังจากได้ยินเรื่องราวทั้งหมด ลู่เฉินก็กล่าวว่า “เจ้าโชคดีมาก คาดไม่ถึงว่าเจ้าจะไม่เป็นอันใดแม้จะตกลงไปในรอยแยกมิติเวลา!”
“เป็นเพราะศิลาจารึกนี่แข็งแกร่งยิ่ง” แมวตัวนั้นอธิบายด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย
ลู่เฉินหัวเราะทันที “เช่นนั้นเจ้าจงอยู่นิ่ง ๆ ไว้ เดี๋ยวข้าจะปลดผนึกให้!”
”เจ้าสามารถปลดผนึกได้จริงหรือ?” แมวตัวนั้นยังคงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่จิตวิญญาณข
