บทที่ 127 ไม่ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งเพียงใด เจ้าก็ต้องยอมศิโรราบ!
ถูกมารครอบงำ?
ลู่เฉินเคยจุติมาแล้วแปดภพ หากอยากกลายเป็นมาร ก็เป็นเรื่องที่ทำได้ในพริบตา ไม่จำเป็นต้องใช้พลังใด ๆ
แต่ทูตมารไม่รู้ และคิดว่าลู่เฉินจะถูกมารครอบงำเอาได้
ชายหนุ่มโรยตัวลงไปที่ขอบของศิลาจารึกด้านล่างโดยไม่รอช้า
ไอมารสีม่วงข้างในนั้นเข้มข้นมาก ซึ่งหลังจากที่ลู่เฉินเปลี่ยนร่างตนเองให้กลายเป็น ‘มาร’ แล้ว ไอมารเหล่านั้นก็ไม่มีผลกระทบใด ๆ ต่อเขา
หลังจากที่ทูตมารพบว่ากลิ่นอายจากร่างของลู่เฉินดูผิดปกติ เขาก็คิดขึ้นมาได้ว่า “หรือว่าเขาจะถูกมารครอบงำเข้าแล้ว?”
แต่ลู่เฉินกลับไม่มีท่าทีผิดปรกติแม้แต่น้อย เขายังดูปกติมาก
สิ่งนี้ทำให้ทูตมารไม่เข้าใจ
ลู่เฉินคุกเข่าลง เขามองไปยังศิลาจารึกที่สูงครึ่งตัวคน จากนั้นก็ยัดศิลาวิญญาณโลหิตทั้งสิบในมือเข้าไปในร่องที่แตกหัก
ครู่ต่อมาศิลาจารึกขนาดใหญ่ก็เปล่งแสงสีโลหิตสว่างวาบ ปรากฏเป็นเขตกั้นสีแดง และภายในเขตกั้นนั้นก็มีภูเขาที่ประกอบจากตัวอักษรอัดแน่นกระพริบวูบวาบอยู่
หลังจากพิจารณาตัวอักษรเหล่านี้ได้สักพัก ลู่เฉินจึงตระหนักได้ว่าตัวอักษรพวกนี้คืออักขระยันต์ผนึก และภายในนั้น… มีอสูรมารถูกผนึกไว้ข้างใน!!
อสูรมารนั้นเทียบได้กับการมีอยู่ของอสูรทั่วไป แต่ความแตกต่างคืออสูรมารชอบใช้ความรุนแรงและดุร้ายมาก
ลู่เฉินเคยเห็นพวกมันสองสามตัวในแดนต้องห้ามหมื่นมาร
ทว่าตัวที่อยู่ที่นี่สามารถสร้างไอมาร
