กันแน่?” แมวตัวนั้นคิดว่าลู่เฉินคงไม่ปล่อยมันไปง่าย ๆ อย่างแน่นอน มันจึงถามอย่างร้อนใจ
”ง่ายมาก ข้าต้องการให้เจ้าเป็นสัตว์เลี้ยงข้า!”
“ฝันไปเถอะ!”
”เพราะเหตุใด?”
”ข้าเป็นแมวมารมายาตัวเดียวในที่แห่งนี้!”
”โอ้ แมวมารมายา?” แววตาของลู่เฉินเป็นประกาย เพราะเขาเคยได้ยินเกี่ยวกับอสูรมารชนิดนี้ แต่แค่ในคัมภีร์โบราณเท่านั้น
”ใช่ ข้าไม่เหมือนใคร ผู้ใดก็เลิกคิดที่จะเอาข้าไปเป็นสัตว์เลี้ยง!”
“ถ้าข้าบอกว่าข้าจะเอาล่ะ?”
”ไม่มีทาง!” เจ้าแมวแสดงท่าทีหยิ่งผยอง ส่วนลู่เฉินก็มองมันด้วยรอยยิ้ม “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะลงมือกับเจ้าอีกครั้งหรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจ้าแมวก็กระวนกระวาย “เหตุใดเจ้าจึงเป็นคนอันธพาลเช่นนี้?”
”อันธพาล?”
“ใช่ อันธพาล!” แมวตัวสีม่วงกล่าวอย่างดูถูก ส่วนลู่เฉินก็เพียงฉีกยิ้มแล้วเอ่ยว่า “แล้วทำไมเล่า? ก็ข้าชอบเป็นคนพาลนี่!”
“เจ้า!” แมวตัวนั้นไม่คิดแม้แต่น้อยว่ามันจะได้เจอกับมนุษย์ที่ไร้ยางอายถึงเพียงนี้!
เมื่อเห็นว่ามันทำอันใดไม่ถูก ลู่เฉินจึงกล่าวว่า “เจ้าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!”
วาจานี้ทำให้เจ้าแมวรู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นบ้า แต่มันก็ไม่ได้โง่ “เช่นนั้น ขอแค่เจ้าปลดผนึกนี้ออก ข้าก็จะติดตามเป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้า!”
“ข้าไม่รีบ เรามาทำสัญญากันก่อนเถิด”
“สัญญา สัญญาอะไร?”
“สัญญาสัตว์เลี้ยง!”
แมวตัวนั้นตื่นตระหนกทันที “ข้าเป็นแมวมารมายา ทรงพลังมาก แต่เจ้าอ่อนแอขนาดนี้ ถ้าเจ้าทำสัญญากับข้า ข
