แรง
เมื่อหลี่ว์ซือดึงกระบี่ออกมา ไอมารสีม่วงบางส่วนก็ทะลักออกมาจากพื้น มันเป็นไอมารสีม่วงหนาแน่นที่แค่เห็นก็แทบหายใจไม่ออก
จากนั้นหลี่ว์ซือก็ต่อยลงพื้น
พื้นแตกออกเล็กน้อยทันที
“เอาล่ะ ให้ข้าจัดการที่เหลือเอง!” ลู่เฉินขอให้หลี่ว์ซือถอยออกไป จากนั้นก็สำแดงหมัดเสี้ยวทองทันที
กำปั้นเงาสีทองร่อนลงไปตามรอยแตกเป็นสาย ๆ ทำให้รอยแตกขยายกว้างขึ้น
ทางด้านทูตมารที่อยู่ในความมืด เขาก็ได้แต่สาปแช่งอย่างลับ ๆ “สัตว์ประหลาด!”
ตู้มมม!
เสียงหมัดกระแทกนี้ดึงดูดความสนใจของหลี่ว์ซือ
แต่ลู่เฉินไม่หยุดเพียงเท่านั้น เขาลองชกอีกสองสามครั้ง ในที่สุดหลังจากที่รูเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น ลู่เฉินก็ยื่นศีรษะเข้าไปและพบเข้ากับสิ่งที่น่าประหลาดใจ!
สิ่งที่ชายหนุ่มเห็นคือไอมารสีม่วงที่หนาแน่น และไอมารพวกนั้นก็กำลังล้อมรอบแผ่นศิลาโลหิตเอาไว้!
ไม่เพียงเท่านั้น บนแผ่นศิลายังมีรอยแหว่ง ซึ่งรอยนี้มันก็สามารถวางศิลาวิญญาณโลหิตขนาดเล็กสิบก้อนได้พอดิบพอดี!
ลู่เฉินตัดสินใจจะลงไปดู! เขาหันไปพูดกับหลี่ว์ซือว่า “รอที่นี่ ข้าจะลงไปสักเดี๋ยว!”
“อืม!” หลี่ว์ซือตอบ
แต่ทูตมารมีหรือจะยอม มันขู่ต่อไปว่า “เจ้าหนุ่ม ถ้าเจ้าเข้าไปใกล้ ระวังจะถูกมารครอบงำเอานะ!”
