บทที่ 125 บ้า บ้ากันไปหมดแล้ว!
หลี่ว์ซือเองก็แปลกใจเช่นกัน จนกระทั่งแผ่นป้ายทั้งสี่ส่วนนี้ผสานเข้าด้วยกัน
“พวกมันผสานเข้าด้วยกัน?” ลู่เฉินคิดไม่ถึงว่าแผ่นป้ายทั้งสี่นี้จะสามารถผสานเข้าด้วยกันได้
ดังนั้นชายหนุ่มจึงแทรกจิตวิญญาณเข้าไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาจึงได้เห็นศิลาวิญญาณโลหิตสี่ส่วนที่ประกบติดกัน ทว่าดูแล้วมันกลับคล้ายชามกระเบื้องที่แตกออก เนื่องจากว่าศิลานี้คล้ายกับยังไม่สมบูรณ์ มันยังมีร่องรอยที่รอเติมเต็มอยู่
“ของสิ่งนี้ น่าจะยังขาดบางส่วนอยู่”
ขณะพูด ชายหนุ่มก็กำลังครุ่นคิดไปด้วย เขาฉงนใจว่าเหตุใดแค่สามแผ่นป้ายก่อนหน้านี้จึงไม่เกิดสิ่งใดขึ้น และเหตุใดจึงต้องรอให้มีถึงสี่ส่วน?
ลู่เฉินวางแผนที่จะสืบเรื่องราวของศิลาวิญญาณโลหิตนี้เสียหน่อย!
หลังจากสำรวจศิลาวิญญาณโลหิตจนทั่ว ชายหนุ่มก็ได้เห็นตัวหนังสือเลือนรางสลักไว้
ไม่เพียงเท่านั้น บนศิลาส่วนนี้ยังแผ่ไอมารออกมา!
“ไอมาร?” เมื่อสัมถึงไอมาร ลู่เฉินพลันสับสนขึ้นมา
แต่สิ่งที่ทำให้ลู่เฉินแปลกใจยิ่งกว่านั้น คือตัวหนังสือที่ขาดหายไป!
ทว่ากลับไม่มีผู้ใดสามารถอธิบายแก่ลู่เฉินได้ ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงรวบรวมความคิดแล้วพึมพำออกมา “ดูเหมือนว่าจะต้องหาชิ้นส่วนทั้งหมดของป้ายสัญลักษณ์วิญญาณสวรรค์นี้ให้พบ จึงจะหาความลับบนศิลาวิญญาณโลหิตนี้ได้!”
และขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ทำให้ลู่เฉินกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง
อีกร่างหนึ่งของทูตมารผู้นั้นยืนอยู่
