บทที่ 124 ป้ายสัญลักษณ์วิญญาณสวรรค์เพียงไม่กี่อัน ไม่คิดว่าจะเกิดความสัมพันธ์ที่ลึกลับนี้ได้
ครั้นคนเหล่านี้รับรู้ถึงความน่ากลัวของลู่เฉินและหลี่ว์ซือ พวกเขาจึงยังคงมีความหวาดกลัวอยู่ บางคนยังเอ่ยด้วยความหวาดกลัวออกมาว่า “ท่านผู้นำ พวกเขา… สองคนนี้เก่งกาจยิ่ง!”
หลังได้ยินคำแก้ตัว ผู้นำแห่งสำนักพันสูญที่อยู่ภายในเกี้ยวหยกขาวก็ได้เอ่ยออกมา “ผู้ฝึกตนขั้นสร้างรางฐานคนหนึ่ง? กับอีกคนที่ไม่มีแม้แต่พลังปราณ? …พวกเขาจะเอาที่ไหนมาเก่งกาจ?”
ขั้นสร้างรากฐาน? กับไม่มีปราณ?
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้น พวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะตอบกลับเช่นไร
เพราะหากมองจากภายนอก ก็จริงดั่งคำของผู้นำแห่งสำนักพันสูญว่าไว้ คือเป็นเพียงแค่ผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานเท่านั้น ส่วนหลี่ว์ซือก็ไม่มีแม้แต่กลิ่นอายของปราณ ดูราวกับคนธรรมดาทั่วไป
ชายดาบคู่ผู้นั้นตัวสั่นเทาเล็กน้อย “ท่านผู้นำ ผู้… คนผู้นี้มาจากสำนักไร้สุญญะ!”
“อันใดนะ?” เมื่อได้ยินนามสำนักไร้สุญญะ ผู้นำแห่งสำนักพันสูญพลันชะงัก
ส่วนประโยคต่อมา มันก็ยิ่งทำให้ท่านผู้นำแปลกใจเข้าไปใหญ่!
เพราะชายดาบคู่ชี้นิ้วไปยังลู่เฉินแล้วเอ่ยว่า “เขา เมื่อครู่เขาต่อต้านการโจมตีของตำหนักวิญญาณสวรรค์ได้!”
“อันใดนะ?” ผู้นำแห่งสำนักพันสูญอดไม่ได้ที่จะจ้องมองไปยังคนทั้งสอง “แล้วเหตุใดเจ้าทั้งสองจึงมาที่นี่!”
“ข้าต้องการป้ายสัญลักษณ์วิญญาณสวรรค์ของเจ้า!” จบประโยคของลู่เฉิน ผู้นำแห่งสำนักพันสูญก็เอ
