บทที่ 123 ตำหนักวิญญาณสวรรค์อะไรนั่น ไม่เห็นจะแข็งแกร่งเลยสักนิด!
ชายดาบคู่ผู้นี้หวาดกลัวยิ่งนัก เขาจ้องไปยังลู่เฉินพลางเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกัก “เจ้า เจ้ามันบ้าไปแล้ว!”
“บอกมาเสียเถิด”
“ข้าไม่บอก ข้าไม่อยากตาย!” ชายดาบคู่เอ่ยอย่างลุกลี้ลุกลน แต่ลู่เฉินกลับยิ้ม “หากเจ้าไม่พูด เจ้าก็มีเพียงทางเลือกเดียว… คือตาย!”
“แต่หากพูดไป ข้าก็ต้องตายเหมือนกัน!” เมื่อชายดาบคู่นึกถึงตำหนักวิญญาณสวรรค์ขึ้นมา ทั่วทั้งร่างก็พลันขนลุกตัวสั่นอย่างไม่อาจควบคุม
ทว่าลู่เฉินไม่สนใจ เขาจ้องเขม่นไปยังชายดาบคู่ “ข้าสามารถช่วยเจ้าต่อต้านตำหนักวิญญาณสวรรค์ได้!”
“เจ้า เจ้าอย่ามาขี้โม้โอ้อวดหน่อยเลย!” ชายดาบคู่ผู้นี้ไม่เชื่อ เขาคิดว่าลู่เฉินพูดจาเกินจริงเพื่อหลอกเอาข้อมูล
แต่ใครจะคิดว่าลู่เฉินกลับหยิบป้ายสัญลักษณ์วิญญาณสวรรค์ออกมาสามแผ่น ทำให้ชายดาบคู่ถึงกับเบิกตากว้าง “เจ้า เจ้าคือคนบ้านั่น?”
“โอ้? รู้จักข้าหรือ?”
“ช่วงนี้ได้ยินข่าวลือมาว่าที่แดนวิญญาณมีคนบ้าขั้นสร้างรากฐานผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้น เมื่อพบเจอใครก็จะขอท้าประลองเข้าต่อสู้!”
ลู่เฉินที่ได้ยินพลันหัวเราะออกมา “ไม่ใช่เจอใครก็จะเข้าสู้ …แต่แท้จริงแล้วข้ามีจุดประสงค์อื่น”
ชายดาบคู่ไม่สนใจว่าลู่เฉินจะอธิบายเช่นไร เขากล่าวด้วยความตื่นตระหนก “นั่น นั่น”
“อย่าพูดไร้สาระ ข้าถามเจ้า ผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้เหล่านั้น แท้จริงแล้วมาทำอะไรที่นี่!”
“ข้า ข้าบอกไม่ได้!”
