่งหลี่ว์ซือ เขากลัวว่าลู่เฉินจะเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้นมา จึงพุ่งหมัดส่งแรงอัดอากาศมุ่งตรงไปยังตำหนักวิญญาณสวรรค์ ทำให้ตัวตำหนักที่อยู่กลางอากาศพลันสั่นไหวเล็กน้อย
ฝูงชนที่รับชมสิ่งนี้ต่างก็ตกตะลึง
“คนที่สวมหน้ากากเงินนั่น… น่ากลัว!”
“เขาคือคนของสำนักไร้สุญญะ!”
“อันใดนะ? ศิษย์สำนักไร้สุญญะผู้นั้นน่ะหรือ?”
“ใช่!”
“มิน่าล่ะ ถึงได้น่ากลัวเช่นนี้!”
ในขณะนั้นเอง ตำหนักวิญญาณสวรรค์ที่ลอยอยู่ก็ได้หายไป ทิ้งไว้เพียงท้องนภาที่ค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติเมื่อเมฆดำจางหาย ผู้คนที่เห็นต่างก็สับสนงุนงง
เพราะว่านี่เป็นครั้งแรกที่ทุกคนได้เห็นตำหนักวิญญาณสวรรค์ยอมล่าถอย ดังนั้นพวกเขาจึงตกตะลึง โดยเฉพาะชายดาบคู่ที่รู้สึกสับสนยิ่งกว่าใครเพื่อน “ข้า… ข้ายังไม่ตาย?”
“ข้าบอกแล้วว่าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตาย เช่นนั้นเจ้าจะตายได้อย่างไร?” ลู่เฉินพูดด้วยความมั่นใจ
ชายดาบคู่มองลู่เฉินราวกับเห็นสัตว์ประหลาด แต่ด้วยกลัวว่าหลังจากจบเรื่องแล้วจะถูกตำหนักวิญญาณสวรรค์ตามแก้แค้น เขาจึงคุกเข่าและร้องขอลู่เฉินทันที “ผู้อาวุโส เช่นนั้น ช่วย… ช่วยข้า!”
“ช่วยเจ้า?”
“ใช่ ข้า ข้าไม่อยากถูกตำหนักวิญญาณสวรรค์ตามฆ่า!”
“เจ้าเป็นคนสังกัดกลุ่มกองกำลังเขตใด?”
ถ้าหากเป็นก่อนหน้านี้ เป็นตายร้ายดีเช่นไรชายดาบคู่ก็ไม่มีทางเอ่ยออกมา แต่ตอนนี้เขากลับรีบพูดทันทีว่า “เขตที่ห้า สำนักพันสูญ!”
ลู่เฉินพึมพำเสียงเบา “สำนักพันสูญ”
“ใช่!” ชายดาบคู่พยักหน้า
