ตัวจึงเต็มไปด้วยความดีใจ “หายแล้ว ในที่สุดก็หายแล้ว!”
“แน่นอน เพราะเมื่อข้าบอกว่าได้ มันก็ต้องได้!” ลู่เฉินลุกขึ้นยืนและเปิดผนึกเจดีย์
ฟาเทียนเงยหน้ามองชายหนุ่ม ปากก็กล่าวขอบคุณออกมา “ขอบคุณท่านมาก!”
“หากเจ้าอยากขอบคุณข้าจริง เช่นนั้นจงจำไว้ว่าเมื่อกลับไปแล้วให้สืบหาเรื่องราวเกี่ยวกับบรรพชนของเจ้า ถ้ามีความคืบหน้าก็จงส่งไปยังหมอฉินหลินแห่งสำนักเก้าสุขสงบ” ลู่เฉินเน้นย้ำอีกครั้ง
ฟาเทียนพยักหน้า “ข้าจะต้อง…”
ทว่าลู่เฉินกลับคิดบางอย่างได้ เขาจึงพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน “ข้ายังมีอีกคำถาม!”
“โปรดเอ่ยมา!”
ลู่เฉินมองไปยังฟาเทียนด้วยความสงสัย “ศิษย์ขั้นหลอมแก่นแท้ของเจ้า เขาไปที่ใดแล้ว!”
“ตำหนักวิญญาณสวรรค์ ได้สั่งให้ข้าส่งผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้ไปยังป่า”
“ป่า?”
“ใช่ ป่ารกร้างในเขตที่ห้า ผืนป่าที่นั่นค่อนข้างแปลกประหลาด แต่ครั้งนี้ ตำหนักวิญญาณสวรรค์กลับให้ข้าส่งผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้ไปยังที่นั่น” ฟาเทียนอธิบาย
“ป่ารกร้าง? ไปทำอันใด?”
“เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้”
“เช่นนั้น ข้าขอตัวก่อน”
พูดจบ ลู่เฉินก็พลันทะยานออกจากเจดีย์แห่งนี้ไป ทำให้ฟาเทียนตกใจยิ่งนัก เพราะเขาไม่คิดว่าลู่เฉินจะสามารถออกจากที่นี่ไปได้อย่างง่ายดายเช่นนี้
ขณะเดียวกันที่ด้านนอกเจดีย์ ที่แห่งนั้นก็ได้เหลือเพียงหลี่ว์ซือที่จับจินอวิ๋นซานไว้ ส่วนผู้อื่นได้หายไปนานแล้ว
จนกระทั่งลู่เฉินออกมา หลี่ว์ซือจึงเดินเข้าไปหา และส่งจินอวิ๋นซานให้
