่นแท้ และถึงแม้จะถูกยับยั้งพลังไว้ แต่พวกเขาก็ยังเป็นขั้นหลอมแก่นแท้ระดับต้น!
เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านั้นกำลัง ‘ปิดกั้นเส้นทาง’ นี้ไว้
“ที่นี่ห้ามเข้า!” ชายคนหนึ่งที่แบกดาบคู่อยู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ขณะที่คนขั้นหลอมแก่นแท้คนอื่นต่างก็มีสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับว่าต้องการข่มขู่ทั้งสอง ทว่าลู่เฉินก็เพียงมองไปยังพวกเขาพลางเอ่ยถาม “ด้านหน้า ใช่ป่ารกร้างหรือไม่!”
“ใช่! แต่ที่นี่ช่วงนี้ ห้ามผู้ใดเข้าไปด้านใน!” ชายหนุ่มที่ถือดาบคู่นั้นเอ่ยเตือนขึ้นมาอีกครั้ง
“เพราะเหตุใด?” ลู่เฉินย้อนถาม
อีกฝ่ายเอ่ยเสียงต่ำ “ไม่มีเหตุผล!”
“เช่นนั้น ถ้าข้ายังต้องการเข้าไปล่ะ?” ลู่เฉินจ้องมองไปยังชายหนุ่มดาบคู่พลางฉีกยิ้ม
การกระทำเช่นนี้ทำให้คนขั้นหลอมแก่นแท้เหล่านั้นต่างก็รู้สึกว่าลู่เฉินไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้วหรือไง? ขณะที่บางคนถึงขนาดโคจรลมปราณ พร้อมที่จะลงมือได้ทุกเมื่อ!
โดยเฉพาะชายผู้นั้น ที่มือทั้งสองข้างดึงดาบทั้งสองเล่มออกมาพร้อมเอ่ยขู่ “หากเจ้าอยากโดนดาบของข้าฟันขาด ก็จงเดินหน้าต่อไป!”
ทุกคนคิดว่าการทำเช่นนั้นจะทำให้ลู่เฉินหวาดกลัว
แต่ใครจะคิดว่าลู่เฉินเพียงหันไปมองหลี่ว์ซือแล้วกล่าวว่า “ข้ามอบให้เจ้าแล้วกัน!”
หลี่ว์ซือเพียงพยักหน้าเบา ๆ จากนั้นจึงเดินออกไป
เมื่อคนพวกนี้เห็นว่าบนร่างกายของหลี่ว์ซือนั้นไม่มีพลังปราณเคลื่อนไหว พวกเขาก็พลันอยากหัวเราะออกมา แต่จู่ ๆ หลี่ว์ซือก็พุ่งหมัดลงไปบนพื้นดินทันที
