บทที่ 121 ทูตมารที่กระโดดออกมา!
ขณะนั้นเอง ภายในหยดเลือดนั้นพลันมีเงาสีม่วง และเงานั้นก็กระโจนออกมา!
ภาพนี้ทำให้หลวงจีนหวาดกลัวยิ่งนัก “นี่มัน…”
เงาเลือดสีม่วงยืนอยู่ตรงนั้น ดูราวกับมีท่าทางโกรธเคืองยิ่งนัก ทั้งยังกล่าวเตือนหลวงจีนออกมาด้วย “หรือว่าพวกเจ้าลืมกฎของตำหนักวิญญาณสวรรค์ไปแล้ว?”
“มาร…ทูตมาร…” หลวงจีนผู้นี้เอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกัก
“ยังดีที่ข้ายังทิ้งพลังบางส่วนไว้ในเลือดของพวกเจ้า มิเช่นนั้น…” ผู้ที่ถูกเรียกว่าทูตมารกล่าว
แต่ใครจะคิดว่าลู่เฉินกลับไม่สนใจอีกฝ่ายสักนิด กลับเอาเลือดของหลวงจีนวางไว้เหนือป้ายสัญลักษณ์วิญญาณสวรรค์ และดูดเอาเลือดของหลวงจีนอีกหยดหนึ่งซึ่งอยู่ภายในนั้นออกมา!
สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้หลวงจีนที่เห็นดังนั้นรู้สึกตกใจปนยินดี
ส่วนทูตมารก็ตะโกนออกมาอย่างโกรธเคือง “รนหาที่ตาย!”
ทูตมารเอ่ยจบก็ได้ส่งฝ่ามือสีม่วงขนาดใหญ่ออกมา ก่อนที่ฝ่ามือนั้นจะแยกออกเป็นกระแสปราณรูปฝ่ามือสีม่วงสามสายที่พุ่งตามติด ๆ กันมา!
“หัตถ์มารไตรภาคี!” เพียงพริบตาเดียว ลู่เฉินก็รู้ถึงที่มาของฝ่ามือนี้
“ใช่ ฉีกเนื้อ หักกระดูก หลั่งเลือด! นี่คือหนึ่งในสิบวิชาฝ่ามือของสำนักวิถีมารทั้งหลาย!” ทูตมารเอ่ยด้วยความภูมิใจ แต่เมื่อฝ่ามือทั้งสามนั้นกระแทกกับ ‘กำแพงพันชั้น’ ของลู่เฉิน มันก็ทำลายกำแพงไปได้เพียงหกสิบกว่าชั้นเท่านั้น!
ทูตมารที่เดิมทีรู้สึกพึงพอใจ ทว่ามาตอนนี้กลับตกตะลึง “นี่ เป็นไปได้เช่น
