ไร!”
ลู่เฉินจึงเอ่ยว่า “อวตารของเจ้า อ่อนแอเกินไป!”
“อ่อนแอ? อวตารร่างนี้ของข้าเป็นขั้นก่อกำเนิด ถึงแม้จะได้รับผลกระทบจากแดนวิญญาณ แต่พลังก็ยังแกร่งเทียบเท่าขั้นหลอมแก่นแท้ระดับสมบูรณ์พร้อม!”
ลู่เฉินกลับเอ่ยอย่างดูถูกว่า “ไม่ต้องพูดถึงขั้นหลอมแก่นแท้สมบูรณ์พร้อมของเจ้า แม้เจ้าจะเป็นขั้นก่อกำเนิด ข้าก็กล้าต่อต้าน!”
“จองหอง!” ทูตมารผู้นี้ไม่เชื่อ จากนั้นจึงเริ่มโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ส่วนหลวงจีนที่อยู่อีกด้านก็ได้แต่ตกตะลึง เขาพูดออกมาด้วยความสับสัน “นี่มัน… เก่งกาจยิ่ง!”
ในใจของทูตมารตอนนี้ยุ่งเหยิงนัก มันคิดไม่ถึงว่าการโจมตีของตนนั้น แม้แต่การป้องกันของลู่เฉินก็ไม่สามารถทำลายได้! ดังนั้นจึงโมโหจนเบิกตากว้าง ปากก็ส่งเสียงก้องกังวาน “แท้จริงแล้วเจ้าเป็นใคร เหตุใดถึงต่อต้านตำหนักสวรรค์ของข้า!”
“ข้าไม่ได้ต่อต้าน ก็เพียงแค่สงสัย!”
“สงสัย สงสัยถึงขนาดที่ทำให้กลุ่มกองกำลังของพวกเราแตกสลายไปมากมาย?” ทูตมารผู้นี้โมโหลู่เฉินจนแทบบ้า ทว่าชายหนุ่มเอ่ยออกมาเบา ๆ ว่า “แท้จริงแล้วมันเป็นเพราะข้าเห็นลูกหลานของสหายผู้หนึ่ง ดังนั้นจึงลงมือเพื่อทำให้เขาเป็นอิสระเท่านั้น!”
“เถียงข้าง ๆ คู ๆ!” ทูตมารผู้นี้ไม่เชื่อ และเพิ่มการโจมตีไปยังลู่เฉินต่อไป
ทว่าลู่เฉินก็เพียงส่ายหัวไปมา “อย่าสิ้นเปลืองพลังนักเลย!”
“เจ้า…. ไอ้บัดซบช่างรนหาที่ตาย!” ทูตมารลอยตัวเองขึ้นมา จากนั้นก็พุ่งหัตถ์มารไตรภาคีออกไปไม่ยั้ง
จนกระทั
