งสัย ลู่เฉินจึงจ้องมองมันพลางกล่าวว่า “ถ้าหากเจ้าต้องการให้นายของเจ้าฟื้นคืนร่างเป็นผู้ฝึกวิถีพุทธต่อไป เช่นนั้นเจ้าก็ต้องทำตามที่ข้าบอก!”
“เขายังสามารถฟื้นคืนได้?” จิตวิญญาณของลูกประคำเอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้น
“ได้!”
จิตวิญญาณของลูกประคำที่ได้ฟังคำยืนยันก็ดีใจขึ้นมาทันที “เช่นนั้นเจ้าต้องการให้ข้าทำอันใด?!”
ลู่เฉินจึงสั่งการออกไปทันที ซึ่งจิตวิญญาณของลูกประคำก็ขานรับอย่างรวดเร็ว “ได้ ข้าเชื่อเจ้า!”
จากนั้นลู่เฉินจึงคืนสติกลับมา และค่อย ๆ ลืมตา โดยที่มือหนึ่งจับลูกประคำ ส่วนอีกมือหนึ่งวางบนแผ่นหลังของฟาเทียน
อึดใจถัดมา จิตของลู่เฉินก็ได้แทรกเข้าไปยังจุดตันเถียนของฟาเทียน!
รอบด้านของตันเถียนนี้เต็มไปด้วยไอมาร และใจกลางไอมารนั้นมีผลึกแก้วขนาดเล็กที่เปล่งแสงสีม่วงออกมา!
เมื่อเห็นผลึกแก้วนี้ ลู่เฉินจึงแสยะยิ้มกว้าง ก่อนที่เขาจะกล่าวอย่างมีความสุขว่า “เป็นเจ้านั่นเอง!”
