เรื่องราวเกี่ยวกับบรรพชนของข้า?” ฟาเทียนไม่เข้าใจ
“หรือว่า เจ้าไม่อยากรู้ว่าบรรพชนของเจ้าไปที่ใดแล้ว?” ลู่เฉินย้อนถาม แต่ฟาเทียนกลับยิ้มเจื่อน “เรื่องนี้พวกเราหลายคนต่างก็อยากรู้ ถึงกระนั้น พวกเราก็เคยอยู่ในยุครุ่งเรือง แต่มันผ่านมานานมากแล้ว ดังนั้น…”
“ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ข้าก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น!” ลู่เฉินขมวดคิ้วมุ่น
ฟาเทียนยังคงไม่เข้าใจ เหตุใดลู่เฉินจึงสนใจบรรพชนของเขานัก ซึ่งเมื่อลู่เฉินเห็นเขาสงสัย ชายหนุ่มจึงเอ่ยต่อ “ถ้าหากเจ้าต้องการให้ข้าช่วยกำจัดไอมาร เจ้าต้องช่วยข้าเรื่องนี้!”
“ท่านมีวิธีกำจัดไอมารจริงหรือ?”
“มี!”
ฟาเทียนรีบตอบรับ “เช่นนั้นย่อมได้!”
“เช่นนั้นจงมานั่งตรงนี้ ข้าจะช่วยเจ้ากำจัดไอมาร!”
ฟาเทียนขานรับ จากนั้นจึงนั่งลง แต่ลู่เฉินกับบอกเขาให้เอาลูกประคำมาให้ตนยืมใช้
ฟาเทียนไม่รู้ว่าลู่เฉินต้องการจะทำอะไร แต่ก็ยังคงมอบลูกประคำให้
หลังจากนั้นลู่เฉินพลันหลับตาลง ก่อนจะเริ่มสื่อสารกับจิตวิญญาณภายในลูกประคำนี้
จิตวิญญาณนั้นถูกไอมารล้อมไว้มากมาย แต่ดูเหมือนว่ามันจะรังเกียจไอมารเหล่านี้มาก จึงทำให้มันพยายามจะหลบซ่อนตัว จนกระทั่งลู่เฉินปรากฏตัวออกมา และใช้วิชาหมื่นวิญญาณดูดซับไอมารพวกนี้
เมื่อเห็นภาพนี้ จิตวิญญาณของลูกประคำก็พลันประหลาดใจ ก่อนที่มันจะแปลงกายเป็นเงามนุษย์พร้อมเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เจ้าเป็นใคร?”
“ข้าเป็นสหายของนายเจ้า”
“สหาย?” จิตวิญญาณของลูกประคำส
