บทที่ 119 คิดไม่ถึงว่าผู้นำนี้จะเป็นหลวงจีนตัวน้อย!
จินอวิ๋นซานกระวนกระวายขึ้นมาทันทีที่ถูกหลี่ว์ซือจับตัวไว้ เขาตะโกนออกมาสุดเสียง “อย่า!! อย่าทำร้ายข้า!”
ลู่เฉินจ้องเขม็งพลางเอ่ยถามว่า “ยอมแพ้แล้วหรือ?”
”ยะ ยอมแล้ว!”
และยามนี้ลู่เฉินก็สร้างชั้นรากฐานได้หกสิบเอ็ดชั้นแล้ว ทว่าลู่เฉินยังไม่คิดจะปล่อยอีกฝ่าย และยังคงถามต่อไปว่า “เม็ดยาไร้เทียมทานนั่น เจ้าเอามาจากที่ใด?!”
”เม็ดยา… เม็ดยาไร้เทียมทาน!” จินอวิ๋นซานตกใจมากจนหมวกเกราะของเขาตกลงพื้น เผยให้เห็นหัวโล้นที่เกลี้ยงเกลา
หัวโล้นรึ?
หลังจากที่ลู่เฉินและหลี่ว์ซือมองหน้ากัน จินอวิ๋นซานก็รีบพูดว่า “นั่น… นั่นมัน…”
”พูดถึงเม็ดยาไร้เทียมทาน!” ลู่เฉินไม่สนใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงหัวโล้น เขาสนใจแค่เรื่องเม็ดยาไร้เทียมทานเท่านั้น
“ข้า… ท่านผู้นำของข้ามอบให้มา บอกว่าหากใช้มันแล้วก็จะทำให้จับเจ้าได้แน่!”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ ลู่เฉินก็ยิ่งรู้สึกงสับสนมากขึ้น “มีเม็ดยาชนิดนี้จึงคิดที่จะใช้? ไม่สู้หาผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้มาจัดการกับข้าไม่ง่ายกว่าหรือ? แต่กลับให้เจ้ามางั้นรึ?”
“คนที่อยู่ในขั้นหลอมแก่นแท้… มะ ไม่ว่าง!”
“เพราะเหตุใด?”
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ถึงอย่างไรเสียเมื่อไม่นานมานี้ ผู้ที่อยู่ในขั้นหลอมแก่นแท้ก็หายตัวไป ส่วนผู้อยู่ในขั้นสร้างรากฐานก็ตามหาผลไม้สีดำไปทั่ว ดังนั้นจึงส่งข้าซึ่งเป็นผู้สร้างรากฐานที่แข็งแกร่งที่สุดมาหาเจ้า!”
ลู่เฉินเข
