ุ่มนี่… เขาไม่บ้าไปหน่อยหรือ? กล้าดีอย่างไรมาพูดกับผู้นำของเราแบบนั้น?”
“ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริง ๆ!”
“รอดูว่าเขาจะถูกผู้นำของเราจัดการอย่างไร!”
ใบหน้าของจินอวิ๋นซานซีดเผือดไร้สีเลือดด้วยกลัวว่าจะมีใครรู้ความจริง
หลวงจีนมองไปที่ลู่เฉินด้วยความประหลาดใจ “เจ้าถูกพวกเราจับมา กล้าดีอย่างไรถึงได้ทำตัวไม่เชื่องเช่นนี้?”
“ถูกจับ? ใครบอกว่าข้าถูกจับมา?”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้เผยออกมา ทุกคนก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
หลวงจีนจึงหันมองไปที่จินอวิ๋นซานด้วยความสงสัย ส่วนจินอวิ๋นซานก็เอ่ยอย่างตะกุกตะกักว่า “ท่าน ท่านผู้นำ เป็น… เป็นเขาที่ต้องการมาพบท่าน!”
หลังจากที่ทุกคนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็แสดงท่าทีดูถูกทันที!
“พี่จิน เมื่อครู่พี่โกหกพวกเราหรือ?”
“มิน่าล่ะ ถึงได้อยากให้เรายอมแพ้ให้เขา!”
“ที่แท้ก็เป็นเพราะตัวเองพ่ายแพ้เขาก่อน!”
จินอวิ๋นซานรีบอธิบายให้หลวงจีนฟังทันทีว่า “ท่านผู้นำ เขา… เขาร้ายกาจเกินไป!”
หลังจากพูดจบ จินอวิ๋นซานก็ถอยหนีไปด้วยความตกใจ ไม่กล้าที่จะเข้าใกล้ลู่เฉินและหลี่ว์ซือ
