จากนั้นมือที่กุมโลหิตข้างนั้นก็ถูกห่อหุ้มด้วยของเหลวสีโลหิต ซึ่งดูแล้วแปลกประหลาดยิ่งนัก
แม้กระทั่งหลี่ว์ซือก็ยังถามด้วยความสงสัย “นี่คือ?”
”ข้าจะค้นหาชายชุดดำด้วยโลหิตนี้”
”นี่… มันจะใช้ได้หรือ?” หลี่ว์ซือรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ
”ตราบใดที่อยู่ในระยะหนึ่งร้อยลี้ ข้าย่อมสัมผัสได้ทันที”
ทว่าคล้ายกับในระยะร้อยลี้นี้จะไม่พบเจอสิ่งใด ลู่เฉินจึงขยายการค้นหาออกไปเป็นสองร้อยลี้ แต่ก็ยังคงไม่พบ ชายหนุ่มจึงขมวดคิ้วแน่น “หรือว่าเขาหนีไปไกลแล้ว?”
แต่อีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บไม่ใช่หรือ? เหตุใดจึงหนีไปได้ไกลเพียงนั้น?
ลู่เฉินคาดเดาว่าต้องมีอะไรผิดปกติ เขาจึงก้าวถอยหลังและเพ่งสมาธิตั้งมั่น
หลังจากผ่านไปพักใหญ่ ลู่เฉินก็รู้สึกถึงลมหายใจแผ่วเบา…
ซึ่งมันเป็นของชายชุดดำ!
ชายชุดดำซ่อนตัวอยู่ในที่แห่งหนึ่ง ที่แห่งนั้นมีดอกไม้และต้นไม้อยู่รอบด้าน ทว่าเพราะกลิ่นอายของดอกไม้และต้นไม้เหล่านี้ทำให้เมื่อครู่ลู่เฉินเผลอมองข้ามไป
ยามนี้เมื่อพินิจให้ดีก็จะพบกลิ่นอายของชายชุดดำในดงดอกไม้และต้นไม้เหล่านั้น!
ลู่เฉินจึงลืมตาขึ้นและฉีกยิ้มทันที “มันอยู่ห่างออกไปยี่สิบลี้”
หลี่ว์ซือพลันสงสัย “ชายชุดดำผู้นั้นคือใครกันแน่?”
”ถ้าจับเขาได้ เจ้าก็จะรู้” ลู่เฉินเองก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครเช่นกัน เขารู้เพียงว่าอีกฝ่ายเป็นคนของพันธมิตรชิงรากวิญญาณ
ด้วยเหตุนี้หลังจากที่ลู่เฉินเอ่ยจบ เขาก็พาหลี่ว์ซือไล่ตามไปทันที!
…
ห่างออกไปยี่สิบล
