ี้ ภายในหุบเขาแห่งหมู่มวลบุปผา ชายชุดดำกำลังนั่งขัดสมาธิรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ในดงดอกไม้และต้นไม้
เมื่อลู่เฉินมาถึง เขาก็ไม่ได้เข้าไปใกล้ทันที แต่กลับวางค่ายกลไว้รอบ ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายหนีไปได้
ทางด้านชายชุดดำที่กำลังรักษาอาการบาดเจ็บในหมู่มวลบุปผา เขาย่อมไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะมีใครมาที่นี่ และยิ่งคิดไม่ถึงว่าลู่เฉินจะตามหาพบ เขาจึงยังคงหลับตาอยู่ขณะที่ลู่เฉินวางค่ายกลจนเสร็จสิ้น
หลังจากนั้นลู่เฉินก็ค่อย ๆ เดินไปหาอีกฝ่าย
เมื่ออยู่ห่างจากชายชุดดำราว ๆ หนึ่งร้อยก้าว อีกฝ่ายก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติในทันที จากนั้นก็หยัดกายลุกขึ้น
และเมื่อพบลู่เฉิน ดวงตาของอีกฝ่ายก็พลันเบิกกว้าง “เจ้าหาข้าเจอได้อย่างไร!”
“ความลับนี้ เจ้าคิดว่าข้าจะบอกเจ้าหรือ?” ลู่เฉินถามกลับ
ชายในชุดดำพลันแค่นเสียงหึ “เจ้าคิดว่าถ้าเจอข้าแล้วจะจับข้าได้หรือ?”
ยามนี้เอง หลี่ว์ซือได้เผยตัวออกมายืนอยู่ข้างหลังชายชุดดำ ทำให้อีกฝ่ายหน้าซีดด้วยความตกใจ และคิดจะหนีออกจาก ‘สนามรบ’ แต่หลี่ว์ซือกลับชกเข้าไปหมัดหนึ่ง!
ชายชุดดำที่ถูกโจมตีล้มกระแทกลงกับพื้นอย่างแรงทันที
และหลังจากที่ชายในชุดดำกรีดร้องออกมา เขาก็หยิบยันต์ลี้ธรณีขึ้นมา
ลู่เฉินที่เห็นเช่นนั้นก็ฉีกยิ้มอย่างชั่วร้าย “อย่าเปลืองแรง ที่นี่ใช้ยันต์ลี้ธรณีไม่ได้หรอก!”
ทว่าอีกฝ่ายไม่เชื่อ เขาจึงขยี้ยันต์ลี้ธรณี แต่ยันต์กลับไม่มีผลใด ๆ ทำให้ชายชุดดำถึงกับตกใจ “นี่… นี่ม
