บทที่ 115 นี่ไม่เรียกว่าฝัง เรียกว่าการภักดี!
ลู่เฉินชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะบอกเจี่ยลัวให้วางใจ จากนั้นจึงสาวเท้าก้าวต่อไป
ต้นไม้ผีที่กลายร่างเป็นชายชราเห็นเช่นนั้นก็พลันพึมพำในใจว่า ‘พ่อหนุ่มผู้นี้ ไม่กลัวว่าข้าจะทำร้ายเขาจนตายหรือ?’
“จงยื่นมือออกมา!” ลู่เฉินมาหยุดตรงหน้าชายชรา ทว่าชายชรากลับเอ่ยถามกลับมาว่า “เจ้าคงไม่ถือโอกาสนี้จัดการข้าใช่หรือไม่?”
ลู่เฉินแสยะยิ้ม “ข้ากล้าเดินมาตรงหน้าเจ้า แต่เจ้ากลับไม่กล้ายื่นมือออกมา? หรือว่าความกล้าหาญของเจ้ามีน้อยกว่าข้างั้นหรือ?”
ลู่เฉินเอ่ยยั่วยุ ทำให้ชายชรายื่นมือขวาออกมาทันที และยังขู่ลู่เฉินว่า “ข้าจะบอกเจ้าให้ เข็มเล่มนั้นมันเอาออกได้ไม่ง่ายเลย!”
“ง่ายหรือไม่ง่าย …ให้ข้าลองดูเดี๋ยวก็รู้!” ลู่เฉินเอ่ยจบก็หลับตาลง เขาแทรกจิตเข้าไปภายในร่างกายอีกฝ่าย จากนั้นจึงสำรวจจนกระทั่งพบเข้ากับเข็มสีดำเล่มหนึ่งที่ฝังอยู่ในร่างกายของชายชรา
ที่แท้ปลายเข็มสีดำเล่มนี้ก็ปักอยู่บนจิตวิญญาณต้นไม้ของชายชราผู้นี้!
“นี่หรือ ช่างง่ายนัก เพราะข้าก็แค่ดึงมันออกมาก็จบแล้ว!”
“ไม่มีประโยชน์ เข็มเล่มนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของคนพวกนั้น นอกเหนือจากว่าพวกเขาจะดึงมันออกมาเอง …ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถเอามันออกมาได้!”
“เรื่องเล็กน้อย!” พูดจบ ลู่เฉินก็ปล่อยกระแสปราณผ่านเข้าไปในร่างกายของชายชรา ทำให้อีกฝ่ายถึงกับตกใจ “นี่… นี่เจ้าจะทำอะไร?”
“ข้าจะผนึกเข็มนี่เสียก่อน” เขาใช้พลังป
