ราณผนึกอักขระยันต์บนเข็มเล่มนั้น
รอให้เข็มเล่มนั้นถูกผนึกอย่างสมบูรณ์แล้ว จึงใช้วิชาคุมจิตวิญญาณ
เพียงไม่นาน เข็มเล่มนั้นก็พุ่งออกมาจากร่างของชายชรา และไปตกอยู่บนมือลู่เฉินอย่างง่ายดาย!
ชายชราแทบไม่อยากเชื่อกับภาพตรงหน้านี้ เขาเริ่มสำรวจร่างกายของตัวเอง และหลังจากยืนยันได้ว่าเข็มที่หลุดออกมาคือเข็มที่อยู่ภายในร่างกายของตนเองจริง ๆ เขาก็ยิ่งตกตะลึง
“นี่!”
“ตอนนี้เจ้าก็สามารถพูดถึงเรื่องของคนพวกนั้นได้แล้ว”
เมื่อไม่ได้ถูกเข็มพันธนาการไว้ ชายชราจึงอดไม่ไหว เริ่มขยับปากพูดเรื่องทุกอย่างออกมา
“…ที่แดนวิญญาณแห่งนี้ มีเหวอยู่แห่งหนึ่ง ที่นั่นมีกลุ่มคนที่คอยปราบปรามภูตผีและเลี้ยงซากศพ”
“ซากศพ?” ลู่เฉินคิดว่าน่าจะเป็นคนขนซากศพพวกนั้น
“ใช่ ก็คือคนที่ขนย้ายศพพวกนั้น”
“เช่นนั้น จุดประสงค์การขนส่งศพของคนพวกนั้นคืออะไร?”
“เพื่อทำให้ข้าออกผลวิญญาณทมิฬให้พวกเขา!” ชายชราเอ่ย และลู่เฉินก็เหมือนจะนึกขึ้นมาได้ “ที่แท้ก็เพื่อผลวิญญาณทมิฬ”
“ใช่!”
ลู่เฉินมองไปรอบ ๆ “แล้วเหตุใดถึงต้องเลือกที่นี่? ไม่เลือกเหวนั่น?”
“เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้ รู้เพียงแค่พวกเขาให้ข้าปักหลักอยู่ที่นี่”
“นานแค่ไหนแล้ว?”
“หลายร้อยปีแล้ว!” ชายชรากล่าว
ลู่เฉินที่ได้ยินข้อมูลมากมายเช่นนี้พลันคิดหนัก เขาเงียบขรึมลง ในหัวมีสิ่งต่าง ๆ มากมายไหลวนไปทั่ว
ชายชราผู้นั้นมีท่าทีลังเลเล็กน้อย “เช่นนั้น ข้าไปได้หรือยัง?”
“ไป?”
“ข้าถูกพวกเขาขังไว้
