อธิบายให้มากความจึงพูดเพียงว่า “จงเปลี่ยนเป็นสิ่งนี้เสียดี ๆ!”
“เปลี่ยนเป็นสิ่งของ?” ชายชราไม่เข้าใจ
“เจ้าคงไม่ได้ตั้งใจจะตามข้าไปในสภาพนี้ใช่หรือไม่?”
“เช่นนี้แล้วมีปัญหาอันใด?” สีหน้าของชายชราเต็มไปด้วยความสงสัย
“เจ้าเป็นต้นไม้ผี แต่ตอนนี้แปลงกายเป็นมนุษย์ และการคงร่างนี้ไว้ก็ต้องใช้พลังไม่น้อย ถ้าหากเจ้าเป็นเช่นนี้ตลอด ผลที่ตามมาจะเป็นเช่นไร ตัวเจ้าก็น่าจะรู้ดี”
ชายชราถึงกับชะงัก จากนั้นจึงเอ่ยถามว่า “เจ้าอยากให้ข้าเปลี่ยนเป็นอะไร?”
“กระบี่ไม้!”
“กระบี่ไม้? เหตุใด?” ชายชรามีสีหน้างุนงง
ลู่เฉินคร้านจะอธิบายให้ฟัง เขาจึงสั่งให้เปลี่ยนกระบี่ไม้สีดำ ก่อนจะมอบมันให้เจี่ยลัว
“ข้ามอบให้เจ้าใช้เป็นอาวุธ”
“ข้า?” เจี่ยลัวตกใจ
ชายชราในสภาพกระบี่ไม้สีดำพลันกังวลใจ “เหตุใดถึงมอบข้าให้เขา?”
“เขายังขาดอาวุธ ส่วนเจ้าก็เก่งในการซึมซับไอซากศพ ถ้าหากพวกเจ้าร่วมมือกัน มันก็จะเกิดผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง”
“แต่ แต่ข้าไม่มีประโยชน์ใด!” เมื่อชายชราพบว่าตัวเองเป็นเพียงสิ่งของของผู้อื่น เขาก็รู้สึกไม่สบายใจ
ทว่าลู่เฉินกลับยิ้มออกมา “วางใจเถอะ ข้าจะสอนวิธีการดูดซับไอซากศพให้เร็วมากขึ้นวิธีหนึ่ง มันจะต้องเกิดประโยชน์แก่เจ้าแน่ ๆ!”
“เจ้าคงไม่ได้หลอกข้านะ?”
“เช่นนั้นข้าจะบอกเจ้าเสียตอนนี้ เจ้าจงตั้งใจฟังให้ดี” ลู่เฉินเก็บรอยยิ้มเข้าไป และเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง
สีหน้าเช่นนี้ทำให้ชายชราและเจี่ยลัวต่างก็แปลกใจ พวก
