านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
ขณะนั้น ภายในร่างกายของลู่เฉินได้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ชายหนุ่มพบว่าเมื่อครู่ที่ถูกโจมตี พลังที่โจมตีเข้ามานั้น จู่ ๆ ก็แตกกระจายออก และพากันแยกไปตามส่วนต่าง ๆ อย่างไม่อาจควบคุม!
ทว่าปรากฏการณ์เช่นนี้ก็มีข้อดีเช่นกัน เพราะแท้จริงแล้วการโดนโจมตีเพียงจุดเดียวจะอันตรายยิ่งกว่า ส่วนการกระจายความเสียหายเช่นนี้ มันจะทำให้บาดเจ็บน้อยกว่า และใช้เวลาเพียงไม่นาน พลังที่ตกค้างอยู่ก็จะค่อย ๆ สลายหายไป
แต่ลู่เฉินก็ยังคงสับสน “นี่คือผลของรากสวรรค์ผกผัน หรือพลังของเคล็ดนพชาติหวนคืน?”
ทว่าไม่มีผู้ใดอธิบายแก่ลู่เฉินได้ ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงสงบสติอารมณ์ ไม่กล้าวู่วามอีก เพราะหากอีกฝ่ายโจมตีอีกครั้ง มีหวังได้ตายแน่!
ดังนั้นลู่เฉินจึงเอามือข้างหนึ่งวางไว้บนเขตแดนค่ายกล กระตุ้นให้มันปล่อยหมอกขาว จนผู้คนภายนอกไม่สามารถมองเห็นเหตุการณ์ด้านในได้!
“นี่มันเกิดอันใดขึ้น?” มีคนตะโกนขึ้นมา
หลี่ว์ซือเองก็รู้สึกสับสน จึงเริ่มตะโกนออกมา แต่ด้านนอกและด้านในราวกับคนละโลก เพราะแม้แต่เสียงก็ไม่สามารถดังออกมาภายนอกได้
ทว่าลู่เฉินสามารถได้ยินเสียงจากภายนอก!
ส่วนเจี่ยลัว สิ่งที่เกิดขึ้นนี้ทำให้เขาตกตะลึง จึงร้องถามออกไปว่า “ผู้อาวุโส ท่านคิดใช้ค่ายกลจัดการมัน?”
“ใช่!” พูดจบ แสงสีทองก็พุ่งไปยังต้นไม้ผี ทำให้มันสาปแช่งออกมาราวกับว่าเกลียดแสงสีทองนี้มาก “นี่มันคือเรื่องบัดซบอันใดกัน?”
“แน่นอ
