บทที่ 113 ศพสวรรค์หกดาว!
หลี่ว์ซือที่ไม่สามารถเข้าไปได้ จึงทำได้เพียงยืนรออยู่ด้านนอกกลุ่มหมอกนั้น
ส่วนผู้คนที่เฝ้าดูอยู่ต่างก็แปลกใจเช่นกัน พวกเขาฉงนใจว่าจากเสียงตะโกนเมื่อครู่ …แท้จริงแล้วภายในนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ทางด้านลู่เฉิน เขาได้ไปถึงใต้ต้นไม้ผีนั่นแล้ว และได้เห็นเจี่ยลัวที่ถูกกลุ่มคนขนซากศพล้อมรอบอยู่ ท่ามกลางคนขนซากศพพวกนี้ มีคนหนึ่งจับโซ่สีดำไว้แน่น!
โซ่สีดำนี้พันรอบเจี่ยลัว ทำให้แม้เขาจะดิ้นขันขืนก็ไม่อาจหลุดพ้นได้ ส่วนสาเหตุที่ทำให้เจี่ยลัวร้องอย่างเจ็บปวดก็ไม่ใช่สิ่งอื่นใด มันคือเงาร่างของคนผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางกองซากศพที่อยู่ไกล ๆ นั่นเอง!
เงาผู้นั้นปรากฏอยู่ในหมอกหนา ไม่สามารถมองรูปร่างหน้าตาได้ชัดเจน แต่เพราะเสียงขลุ่ยที่ดังขึ้นมา มันจึงทำให้เจี่ยลัวรู้สึกเจ็บปวดยิ่ง!
เมื่อลู่เฉินเห็นดังนั้นจึงรีบเข้าไปทันที เขาใช้สองมือกดปิดใบหูของเจี่ยลัวไว้ ก่อนจะส่งไอกระแสสีดำผ่านมือเข้าสู่ร่างกายอีกฝ่าย ทำให้เจี่ยลัวได้สติคืนมาในพลัน!
เมื่อลืมตา เจี่ยลัวก็ได้กล่าวด้วยน้ำเสียงระโหยโรยแรงว่า “ผู้อาวุโส!…”
“ไม่เป็นไรแล้ว!” ลู่เฉินเอ่ยปลอบ ซึ่งในฉับพลันนั้น เสียงขลุ่ยก็ได้เปลี่ยนจังหวะ และคล้ายกับว่าคนขนซากศพพวกนั้นจะได้รับผลกระทบจากมัน พวกมันพากันปลดโซ่ที่พันรัดเจี่ยลัวออก และใช้โซ่นั้นโจมตีมาทางลู่เฉินแทน!
ลู่เฉินจึงเปิดใช้งานกลิ่นอายของราชันย์ซากศพ ส่งแรงกดดันไปยังคนขนซ
