น สามารถขายผลไม้ให้ข้าสักผลได้หรือไม่?”
เมื่อคนอื่นเห็นเช่นนี้ พวกเขาต่างก็ตะโกนขึ้นมาบ้าง และราคาก็ค่อย ๆ สูงขึ้น
ทว่าลู่เฉินกลับส่ายหัวบอกปัดอย่างไม่ไยดี “ไม่ขาย!”
ทุกคนได้ยินแล้วต่างก็ร้อนใจ พากันคิดว่าลู่เฉินคิดจะกลืนกินผลวิญญาณทมิฬนี้ไปทั้งหมด ดังนั้นจึงมีคนเอ่ยถาม “เจ้าคิดจะเก็บไว้กินคนเดียวหรือ?”
“ถ้าไม่ใช่เพราะข้ารวบรวมไอซากศพมาไว้ที่นี่ พวกเจ้าจะมีโอกาสได้เห็นต้นไม้นี้หรือ? จะมีโอกาสได้เห็นผลไม้พวกนี้งั้นหรือ?” ลู่เฉินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
ทว่าถึงแม้จะพูดเช่นนี้ แต่ทุกคนก็ไม่คิดยอมรับ พวกเขากลับต้องการให้ลู่เฉินขายผลไม้นี้ให้ ถึงขนาดที่ว่าบางคนกล่าวข่มขู่ว่าหากลู่เฉินไม่ยอมให้ เมื่อออกมาแล้วลู่เฉินอาจจะต้องเจอเรื่องยุ่งยากเป็นแน่!
หลี่ว์ซือซึ่งอยู่ที่นั่นพลันกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ใครกล้าทำร้ายเขาก็ลองดู!”
คนพวกนี้จึงสงบปากสงบคำลงทันที แต่ก็ยังคงแอบซุบซิบวางแผนกันอยู่
อันที่จริงลู่เฉินไม่ได้สนใจพวกเขาเลย ชายหนุ่มหันไปเด็ดผลไม้เหล่านั้นทีละลูก และให้เจี่ยลัวกลืนกินลงไป
เมื่อทุกคนเห็นว่าลู่เฉินนำผลไม้นี้ให้ซากศพนั่นกิน พวกเขาต่างก่นด่าหาว่าสิ้นเปลือง
ถึงขนาดที่ว่าบางคนเกิดความรู้สึกอิจฉาขึ้นมา
“พ่อหนุ่มผู้นี้ ช่างดีกับซากศพนั่นเกินไปแล้ว!”
“ใช่ ข้าอิจฉายิ่ง!”
ส่วนเจี่ยลัวนั้น เขาก็ได้กลืนกินผลไม้ลงไปด้วยความตื่นเต้น ส่วนลู่เฉินที่คอยช่วยเหลืออยู่ข้าง ๆ ก็ได้ใช้เคล็ดวิชาศพส
