วว่าลู่เฉินจะไม่ให้ตน จึงรีบเก็บเม็ดยาพวกนี้มาทันที
เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ของอีกฝ่าย ลู่เฉินก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ไม่มีใครมาแย่งเจ้าไปหรอก ใจเย็น ๆ!”
“จากนี้ไป ข้าจะขอเป็นข้ารับใช้ของท่าน หากต้องการทำอะไร เพียงถ่ายทอดคำสั่งให้ข้าก็พอ!” หลี่ว์ซือที่ดีใจยิ่งนักรีบกินยาหนึ่งเม็ดลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะทอดกายลงอย่างสบายใจ
ลู่เฉินมองเขาด้วยสีหน้าแปลกใจ
หลังจากหลี่ว์ซือนั่งทอดกายอยู่นาน เจ้าตัวก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น “หนึ่งเม็ดสามารถอยู่ได้หนึ่งปี!”
“อยู่ได้หนึ่งปี?”
“สำนักไร้สุญญะของพวกเรา ถ้าหากต้องการฝึกทักษะทางร่างกายให้ไปถึงขีดสุด จำเป็นต้องปรับสภาพร่างกาย และเม็ดยาชำระล้างนี้สามารถช่วยพวกเราได้ แต่จำเป็นต้องใช้เวลาหนึ่งร้อยปีจึงจะฝึกสำเร็จ ดังนั้นพูดง่าย ๆ คือต้องมีหนึ่งร้อยเม็ด จึงจะสามารถทำให้ร่างกายของเราพัฒนาได้!”
ลู่เฉินได้ฟังเรื่องทั้งหมดจึงเอ่ยถามออกมา “เช่นนั้นเจ้ายังขาดอีกกี่เม็ด?”
“ยังขาดอีกเก้าสิบกว่าเม็ด!” หลี่ว์ซือตอบอย่างลำบากใจ
“เจ้าไม่กลัวว่าจะหามันไม่ได้ไปตลอดหรือ?” ลู่เฉินถามอย่างแปลกใจ แต่หลี่ว์ซือกลับตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “เมื่อก่อนข้าก็คิดเช่นนั้น แต่ตอนนี้มีเจ้าแล้ว อย่าว่าแต่หนึ่งร้อยเม็ดเลย หากข้าอยากได้หนึ่งพันเม็ด นั่นก็คงเป็นไปได้!”
ลู่เฉินแสยะยิ้ม “เช่นนั้นเจ้าก็ต้องการพึ่งพาข้า?”
“ไม่ เรากำลังร่วมมือกัน!” หลี่ว์ซือรีบอธิบายทันที
ทว่าลู่เฉินกลับส่ายหัว “เช
