บทที่ 111 ความชั่วร้ายของตู๋ซานชิง
ผู้นำแห่งโถงพิสุทธิ์ที่อยู่ภายในโลงศพหินมองไปยังหลี่ว์ซือที่กำลังปกป้องลู่เฉิน จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ไม่หรอก!”
ผู้คนโดยรอบต่างไม่รู้ว่าผู้นำแห่งโถงพิสุทธิ์หมายความเช่นไร
แต่ลู่เฉินกลับหันไปยิ้มให้หลี่ว์ซือ “พอ ไม่ต้องสนใจเขาแล้ว พวกเราไปกันเถอะ”
“ไป? ไปที่ใด?” หลี่ว์ซือตกตะลึง
“ข้าได้ของมาอยู่ในมือแล้ว ดังนั้นไปหลอมยากันเถอะ”
หลี่ว์ซือได้ยินแล้วก็พลันตื่นเต้นขึ้นมา “อันใดนะ?”
ทว่าลู่เฉินไม่ได้ตอบอะไร ชายหนุ่มเพียงเดินออกไปก่อนจะชะงักและหันมองไปยังเฮยฟิงที่หวาดกลัวจนตัวสั่น “ข้าว่า… เจ้าควรทำเรื่องชั่วให้มันน้อย ๆ หน่อย มิเช่นนั้น…”
เฮยเฟิงไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไร เขาทำเพียงพยักหน้าแรง ๆ
ส่วนตู๋ซานชิงและจางเชียนก็ไม่ได้แสงท่าทีใด ๆ พวกเขาทำตัวเงียบขรึม และต่างก็หวังให้ร่างของตนเองกลมกลืนไปกับผู้คนโดยรอบ ทว่ามีหรือที่ลู่เฉินจะไม่เห็น? ชายหนุ่มมองไปที่คนทั้งสองและถามว่า “พวกเจ้าสนุกพอหรือยัง?”
คำพูดนี้ราวกับกุญแจไขลานที่ส่งผลให้เจ้านกไขลานทั้งสองตัวนี้สะดุ้งโหยง ทว่าร่างพวกเขากลับแข็งทื่อ ไม่มีความกล้าแม้แต่จะหลบหนีไป
และในขณะนั้นเอง ผู้นำแห่งโถงพิสุทธิ์พลันควบคุมโลงศพหินมาดักอยู่ตรงหน้าคนทั้งสอง
ก่อนจะเป็นตู๋ซานชิงที่ร้อนใจขึ้นมา “ผู้นำแห่งโถงพิสุทธิ์ ท่าน… ท่านจะทำอะไร?”
“เขาได้ช่วยเหลือข้าครั้งใหญ่ ดังนั้นข้าจึงติดหนี้บุญคุณเขา!”
ตู๋ซานชิงได้ยินเช่นน
