ั้นแล้วก็หวาดกลัวจนถึงขีดสุด ส่วนจางเชียนก็ยิ่งตื่นตระหนกกว่าใครเพื่อน “ท่าน… ท่านคงไม่คิดลงมือกับพวกเราใช่หรือไม่?”
“ใช่!”
จู่ ๆ ภายในโลงศพหินก็เกิดไอมารสีม่วงแผ่กระจายออกมา จากนั้นมันก็รวมตัวกลั่นเป็นหมัดโปร่งใส และพุ่งทะยานไปยังคนทั้งสอง!
ปัง! ปัง! ปัง!
สองคนนี้เดิมทีก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้นำแห่งโถงพิสุทธิ์อยู่แล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงถูกทำร้ายจนพิการในทันที!
นอกจากนี้ ผู้นำแห่งโถงพิสุทธิ์ยังใช้ไอมารมาห่อหุ้มทั้งสองไว้ ก่อนจะหันไปพูดกับลู่เฉินว่า “สหายน้อง ถือซะว่าข้ามอบพวกเขาทั้งสองให้เป็นของขวัญในการพบกันครั้งนี้!”
จากนั้นคนทั้งสองก็ถูกโยนลงตรงหน้าลู่เฉิน ร่างของคนทั้งสองตกลงมากระแทกพื้น ทำให้พวกเขาหวาดกลัวจนหน้าซีดลงทันที โดยเฉพาะจางเชียนที่เวลานี้ไร้มือทั้งสองข้าง เขาก้มหัวลงขอร้องลู่เฉินทันที “ได้โปรด… ได้โปรดปล่อยข้าไปเถิด!”
“พวกเจ้าสร้างปัญหาให้ข้าครั้งแล้วครั้งเล่า คิดว่าข้าข่มเหงรังแกง่ายงั้นหรือ?” ลู่เฉินจ้องมองไปยังทั้งสองพลางถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนที่จางเชียนจะส่ายหน้าปฏิเสธอย่างรุนแรง “ไม่… ไม่ใช่เช่นนั้น!”
“โอ้?” ลู่เฉินมองจางเชียนด้วยแววตาเย็นชา
ทำให้จางเชียนหวาดกลัวจนตัวสั่นสะท้าน ฟันกระทบกันดังกึกกึกไม่หยุด
ขณะนั้นเอง จู่ ๆ ผิวของจางเชียนก็แดงขึ้นมา จากนั้นร่างกายก็ค่อย ๆ ขยายออก
ลู่เฉินที่เห็นดังนั้นจึงตะโกนออกมาทันที “ถอย!”
เขากระโดดถอยออกมาข้างหลัง ในขณะที่หลี
