่ว์ซือยังไม่ทันได้ตอบสนองใด ๆ ร่างของจางเชียนก็พลันระเบิด ‘ตู้ม’ ทำให้เกิดเปลวไฟลูกใหญ่แผ่กระจายไปโดยรอบ!!
หลี่ว์ซือที่หลบไม่ทันจึงถูกเปลวไฟลุกท่วมในทันที!
ส่วนตู๋ซานชิง ตอนนี้เขาได้หายไปแล้ว
เฮยเฟิงที่อยู่ไม่ไกลนักเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง “นี่… นี่มันเกิดอะไรขึ้น!”
ผู้นำแห่งโถงพิสุทธิ์ที่อยู่ภายในโลงศพหินตะโกนออกมาอย่างตกใจ “หลี่ว์ซือ เจ้าไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่?”
ขณะนั้น… หลี่ว์ซือก็ได้เดินออกมาจากกองไฟที่ลุกโชนแล้วเอ่ยว่า “กองไฟเช่นนี้ ไม่สามารถทำอะไรร่างกายของข้าได้หรอก!”
ผู้นำแห่งโถงพิสุทธิ์ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจ “ร่างกายของคนจากสำนักไร้สุญญะนั้นช่างแตกต่างจริง ๆ!”
ลู่เฉินนึกชื่นชมความแข็งแกร่งของเคล็ดเบิกกายา แต่หลี่ว์ซือกลับหมุนตัวมองไปยังกองไฟที่ค่อย ๆ มอดดับ พร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยความฉงน “เหตุใดเขาถึงเป็นเช่นนี้?”
ราวกับว่าลู่เฉินมองเห็นทุกอย่าง เขาเอ่ยตอบทันทีว่า “ตู๋ซานชิงใส่แมลงพิษเข้าไปภายในร่างกายจางเชียน จากนั้นจึงสั่งการให้แมลงพิษระเบิดตัว ก่อนจะใช้จังหวะนั้นหลบหนีไป!”
“แมลงพิษ?” หลี่ว์ซือคิดไม่ถึงว่าตู๋ซานชิงจะเจ้าเล่ห์แสนกลเช่นนี้
ส่วนผู้นำแห่งโถงพิสุทธิ์ได้ฟังเช่นนั้นก็ยิ่งเกิดความสงสัย “คิดไม่ถึงเลย… ว่าบนโลกใบนี้จะยังมีแมลงพิษประหลาดเช่นนี้อยู่ด้วย!”
“ไปเถอะ” ลู่เฉินไม่อยากมองดูให้มากความ จึงเดินนำหลี่ว์ซือออกจากที่นี่ไป
ทางด้านผู้นำแห่งโถงพิสุทธิ์ เขาก็ได้จาก
