?”
“อยาก!”
“งั้นตอนนี้ก็มีโอกาสแล้ว เพียงแค่เจ้าต้องคว้ามันไว้!”
เมื่อได้ยินวาจาโน้มน้าวเช่นนี้ มีหรือที่จางเชียนจะไม่ใจอ่อน? เขาหันไปพูดกับตู๋ซานชิงทันทีว่า “เช่นนั้นก็เอาเลย!”
“ดี!” ตู๋ซานชิงพึงพอใจยิ่งนัก เขาเดินนำจางเชียนไปหาสถานที่สงบ และเริ่มทำให้จิตวิญญาณก่อกำเนิดของจางเชียนและแมลงของเขาตัวหนึ่ง …หลอมรวมร่างเข้าด้วยกัน!
…
ลู่เฉินไม่รู้ว่าตู๋ซานชิงกำลังคิดทำอะไร
เมื่อเขาอธิบายเรื่องทั้งหมดให้หลี่ว์ซือฟัง อีกฝ่ายก็พลันแสดงสีหน้าประหลาดใจ
ขณะที่ลู่เฉินอยู่ภายในป่านั้น เขาก็ได้มองหาสถานที่ซึ่งเหมาะสมได้แห่งหนึ่ง จากนั้นจึงจัดค่ายกลบริเวณรอบ ๆ แล้วหันไปพูดกับหลี่ว์ซือว่า “ข้าจะปรุงยาที่นี่ และเจ้าก็จงคอยมองอยู่ข้าง ๆ อย่ารบกวนข้า”
“ที่นี่… ปรุงยาที่นี่?” หลี่ว์ซือแปลกใจที่เห็นลู่เฉินมีท่าทางสบายใจเช่นนี้
“ใช่! ที่นี่ก็พอแล้ว!”
หลี่ว์ซือจึงทำได้เพียงพยักหน้า “ก็ได้ ข้าจะคอยคุ้มกันให้เจ้า!”
อันที่จริงลู่เฉินไม่จำเป็นต้องให้ใครมาคุ้มกัน แต่เมื่อหลี่ว์ซือพูดเช่นนี้ ชายหนุ่มก็ไม่ได้คัดค้านอะไร เพราะเขามัวแต่ยุ่งอยู่กับสิ่งตรงหน้า
ทางด้านหลี่ว์ซือ ขณะนี้เขาก็กำลังมองไปที่ลู่เฉินด้วยความสงสัย และได้แต่พึมพำในใจว่า ‘เขา… เขาปรุงยาเป็นจริงหรือ?’
