ชิงอธิบายด้วยน้ำเสียงราวกับอีกฝ่ายติดหนี้บุญคุณ และตัวเองเป็นคนดีผู้เสียสละ
คำพูดเหล่านี้ไม่สามารถทำให้จางเชียนโต้เถียงออกมาได้ เขาเอ่ยอย่างหดหู่ใจว่า “เมื่อไม่มีร่างกาย ข้าก็ย่อมถูกผู้อื่นกำจัดได้ตลอดเวลา!”
“วางใจเถอะ เจ้ายังมีข้า!” ตู๋ซานชิงเอ่ยปลอบ
“เช่นนั้นเจ้าต้องรักษาความปลอดภัยให้ข้า!” จางเชียนทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับตู๋ซานชิงเท่านั้น
ซึ่งตู๋ซานชิงก็ได้จ้องมองไปยังจางเชียนครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า “แน่นอน แต่ข้าพอมีวิธีที่จะทำให้เจ้าสามารถมีร่างกายใหม่ได้ และร่างกายใหม่นี้จะทำให้เจ้าสามารถทำลายเจ้าหนูคนนั้นได้ง่าย ๆ!”
“เจ้า… เจ้ามีวิธี?” จางเชียนถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“ข้ามีแมลงชนิดหนึ่ง สามารถใช้เป็นร่างกายให้เจ้าได้ ทำให้เจ้าและแมลงรวมเป็นร่างเดียวกัน แต่เจ้าจงวางใจ เพียงแค่ทำตามที่ข้าบอก เจ้าก็จะสามารถกลายเป็นมนุษย์ได้ ถึงเวลานั้น รูปร่างภายนอกจะไม่มีความแตกต่างกับมนุษย์สักนิด!” ตู๋ซานชิงกล่าวโน้มน้าว
เมื่อจางเชียนได้ฟังว่าตนต้องหลอมรวมกับแมลง เขาก็พลันรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมา “จริงหรือ?”
“นี่เป็นวิธีที่รวดเร็ว และเป็นเพียงวิธีเดียวที่จะทำให้พวกเราสามารถเอาชนะเจ้าหนูนั่นได้!”
ซึ่งคำพูดนี้ก็ได้ดึงดูดความสนใจจางเชียน ทำให้เขาครุ่นคิดอย่างหนัก
ตู๋ซานชิงจึงโน้มน้าวต่อ “เจ้าลองคิดดู ใครกันที่ทำให้เจ้าบาดเจ็บจนเป็นเช่นนี้?”
“ไอ้หนูบัดซบนั่น!”
“เช่นนั้นเจ้าไม่อยากแก้แค้นหรือ
