บทที่ 108 พอถอดชุดเกราะ เจ้าก็เริ่มปอดแหก?
หลี่ว์ซือต้องการที่จะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลู่เฉินกลับยิ้มให้ทหารม้าทมิฬ “ชุดเกราะของเจ้าไม่เลวเลย”
”แน่นอน!” ทหารม้าทมิฬที่อยู่ด้านนอกเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ
”ข้าขอดูหน่อยได้หรือไม่?”
”ดูแล้วจะรู้จักหรือ?” ทหารม้าทมิฬพูดด้วยสีหน้าดูถูก ส่วนลู่เฉินก็เพียงเคาะเกราะจนดังแกรก ๆ จากนั้นจึงพยักหน้าและพูดว่า “ไม่เลว ดีมาก!”
ทหารม้าทมิฬที่ได้ยินเช่นนั้นก็ใช้สายตาดั่งกำลังมองคน ‘โง่เขลา’ ไปทางลู่เฉินแล้วพูดว่า “เจ้าบอกว่าเจ้าไม่กลัวก็เลยกล้าล่วงเกินโถงพิสุทธิ์? แสดงว่าเจ้าคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริง ๆ สินะ”
ลู่เฉินเพียงฉีกยิ้ม เขาไม่พูดอะไรมาก แต่กลับแอบสลักอักขระยันต์ลงบนชุดเกราะของอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ
อักขระนี้ทำงานคล้ายกับผนึกในศาสตราวุธวิญญาณธนูก่อนหน้านี้ มันถูกออกแบบมาเพื่อผนึกความสามารถของศาสตราวุธวิญญาณโดยเฉพาะ
แต่ทหารม้าทมิฬนั้นไม่รู้ และไม่คิดว่าลู่เฉินจะ ‘สามารถ’ ทำลายการเชื่อมโยงระหว่างตัวเขาและชุดเกราะได้
หลังจากนั้นไม่นาน ลู่เฉินก็ดึงมือกลับไปอย่างเงียบเชียบ และกลับไปนั่งข้างหลี่ว์ซือดังเดิม
เมื่อหลี่ว์ซือเห็นท่าทางยิ้ม ๆ ของลู่เฉิน เขาก็สงสัย “เจ้าหัวเราะอันใด?”
”อีกเดี๋ยวจะมีละครเด็ดให้ชมกัน”
คำพูดของชายหนุ่มทำให้หลี่ว์ซืองุนงงมากยิ่งขึ้น
หลังจากนั้นไม่นาน รถม้าก็หยุดลงที่ยอดเขาซึ่งโถงพิสุทธิ์ตั้งอยู่
ยามนี้มีผู้คนของโถงพิสุทธิ์จำนวนนับไม่
