บทที่ 107 แสร้งยอมแพ้และถือโอกาสไปเอาของ!
เถ้าแก่ไม่เพียงแต่ตกใจเท่านั้น แม้แต่ดวงตาของหลี่ว์ซือภายใต้หน้ากากสีเงินก็ยังมองลู่เฉินอย่างฉงน
ส่วนผู้ชมที่มุงอยู่นอกร้าน พวกเขาถึงกับอุทานออกมาทีละคน
”นี่มัน เท่า…” เถ้าแก่พูดด้วยความงุนงงหลังจากเห็นสมุนไพรวิญญาณกองนั้น และแต่ละต้นก็มีอายุมากกว่าพันปี
”ไม่รู้สิ เจ้าลองนับดูเถิด” ลู่เฉินได้นำของที่เหลืออยู่จากการใช้งานในช่วงหลายเดือนนี้ออกมา
เถ้าแก่ขานรับว่า ‘อ้อ’ แล้วเริ่มนับ
ประมาณหนึ่งเค่อต่อมา เถ้าแก่ตาเดียวก็นับเสร็จ และเขายังเหลือบมองไปที่ลู่เฉินอย่างลังเลและพูดว่า “มีทั้งหมดสองพันห้าร้อยต้น ถ้าหนึ่งต้นเท่ากับหนึ่งล้าน พวกนี้ก็มีค่ามากกว่าสองพันล้าน!”
“แล้วเตาของเจ้าราคาเท่าไร?”
”ข้าคิดเจ้าสองพันล้าน ส่วนสมุนไพรวิญญาณที่เหลือห้าร้อยต้นก็คืนให้เจ้า!” เถ้าแก่ตาเดียวกำลังจะนับสมุนไพรเก็บไป แต่ลู่เฉินกลับส่ายหัว “ข้าต้องการวัตถุดิบปรุงยาชนิดอื่น ๆ อีก เช่นนั้นห้าร้อยต้นนี้ลองดูว่าจะแลกได้เท่าไหร่”
“วัตถุดิบปรุงยาอันใด?”
ลู่เฉินครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะพูดถึงสิ่งที่ต้องการออกไป
ทว่าเถ้าแก่ตาเดียวกลับพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “เรามีเก้าในสิบอย่างจากที่เจ้าพูดถึง แต่เราไม่มีอย่างสุดท้าย น้ำค้างบุปผาพันปี!”
”โอ้? น้ำค้างบุปผาพันปี เจ้าไม่มีหรือ?” ลู่เฉินไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะขาดสิ่งนี้ไป
“สิ่งนี้เก็บรักษายาก แถมยังหายากอีก ดังนั้น…” เถ้าแก่ตาเดียวมี
