มา ส่วนตู๋ซานชิงกลับยิ้มเย้ยหยันแล้วเอ่ยว่า “เจ้าหนู ยาชำระล้างนี้มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถกลั่นออกมาได้ และหลังจากปีนั้นที่กลั่นยาออกมาหลายสิบเม็ดก็ไม่มีใครสามารถทำได้อีก มันจึงมีจำนวนน้อยยิ่งนัก!”
“เช่นนั้นแล้วยังไงล่ะ?”
“คนผู้นั้นกลายเป็นเซียนไปแล้ว! เจ้าคิดว่าหนึ่งร้อยเม็ดของเจ้าจะมาจากที่ใดกัน?” ตู๋ซานชิงนึกดูถูก แม้แต่จางเชียนก็ยังหัวเราะออกมาแล้วเสริมว่า “โอ้อวดเช่นนี้ ช่างกล้าเสียจริง!”
เฮยเฟิงเองก็กล่าวเยาะเย้ยเช่นกัน “เจ้าหนู ยาชำระล้างนี้ ใคร ๆ ก็รู้ว่าเมื่อหนึ่งแสนปีก่อนมีเพียงจอมมารที่สามารถกลั่นออกมาได้ ดังนั้นเจ้าอย่ามาหลอกคนที่นี่เสียเลย!”
จอมมารที่เอ่ยถึงคือตัวเขาเองใช่ไหม?
แน่นอนว่าลู่เฉินไม่มีทางบอกความจริงข้อนี้ เพียงแต่พูดออกไปอย่างมั่นใจว่า “ต้องขออภัย ข้าก็สามารถกลั่นได้ ขอเพียงแค่มีส่วนผสมที่เพียงพอและให้เวลาข้า อย่าว่าแต่ระดับสูงเลย แม้แต่ระดับศักดิ์สิทธิ์ ข้าก็กล้าทำ!”
คำพูดของลู่เฉินไม่เพียงแต่ทำให้ทุกคนตกใจ แต่ยังทำให้ทุกคนหัวเราะออกมา แม้แต่คนที่มองดูอยู่รอบ ๆ ก็พากันหัวเราะเสียงดัง
“เจ้าหนูนี่ …ช่างบ้าคลั่งเสียจริง!”
“ใช่ บนแผ่นดินนี้ ปรมาจารย์หลอมกลั่นยาหลายคนไม่สามารถกลั่นเม็ดยานี้ออกมาได้ แต่เขา… เขา… เขามันบ้าไปแล้ว!”
ตู๋ซานชิงถือโอกาสนี้หัวเราะเยาะ “เจ้าอย่ามาโอ้อวดเช่นนี้ได้หรือไม่?”
“โอ้อวดหรือไม่โอ้อวดนั้น ข้าคิดว่าเขาน่าจะเข้าใจมากกว่าข้
