ไม่เพียงเท่านั้น ซากศพที่อยู่ใกล้ ๆ บริเวณนี้ก็ยังหายไปอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นไอหมอกสีดำปกคลุมบริเวณรอบ ๆ นี้แทน
“เวลาเพียงเท่านี้ก็ย่อยสลายตัวแล้ว?” ลู่เฉินรู้สึกว่าระดับการสลายตัวนี้รวดเร็วเกินไป
ดังนั้นเขาจึงหมุนตัวไปจ้องมองต้นไม้ภูตผีต้นนั้น “ตามระดับการสลายตัว ต้นไม้ต้นนี้ อย่างน้อยต้องมีอายุมากกว่าหนึ่งล้านปี!”
ทว่าเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน ลู่เฉินกลับไม่เคยได้ยินมาก่อน
“ทำไมมันถึงมาปรากฏที่นี่ได้?”
ไม่มีใครอธิบายให้ลู่เฉินทราบ เขาจึงทำได้เพียงออกไปสำรวจดูด้านนอก เพื่อดูว่ามีคนขนซากศพดังที่เจี่ยลัวพูดถึงหรือไม่
ทว่าเมื่อไปดูแล้วกลับไม่พบใคร จนกระทั่งเขามองเห็นคนจากไกล ๆ แต่คนพวกนั้นก็ไม่กล้าแม้แต่จะเข้ามาใกล้
ราว ๆ หนึ่งก้านธูปต่อมาก็มีคนปรากฏตัวขึ้น
คนพวกนี้มีใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด สีหน้าดูไร้อารมณ์ และบนร่างแต่ละคนก็แบกถุงสีดำไว้
ไม่เพียงเท่านั้น ลู่เฉินยังสัมผัสได้ว่าบนร่างกายของคนพวกนี้มีกลิ่นอายภูตผี ดูคล้ายกับไอซากศพที่อยู่รอบ ๆ นี้
“น่าจะเป็นผู้ฝึกวิถีภูตผี เพียงแค่คนพวกนี้ดูราวกับหุ่นเชิด ช่างผิดธรรมชาตินัก”
เมื่อเห็นคนเหล่านั้นดูเหมือนหุ่นไม้แข็งทื่อ ลู่เฉินจึงค่อย ๆ ก้าวเข้าไปทีละก้าว
ทว่าคนพวกนั้นดูเหมือนจะไม่รู้ว่าลู่เฉินก็อยู่ที่นี่ด้วย
พวกเขาเพียงแค่เปิดถุงสีดำออกพร้อม ๆ กัน และโยนซากศพที่อยู่ในถุงออกไป
จากนั้นคนพวกนี้ก็หมุนตัวกลับและเดินจากไป
ลู่เฉินคิดอยู่ครู่หนึ่
