ไม้สีดำนั่นบนต้นไม้นี้”
“โอ้ ต้นไม้ต้นนี้รึ?” ลู่เฉินมองไปรอบ ๆ เขาพบว่าที่นี่แทบจะไม่มีหญ้าขึ้นเลย แต่ต้นไม้ต้นนี้กลับดูอุดมสมบูรณ์และยังมีใบไม้สีดำผลิบานไปทั่ว
เจี่ยลัวขานรับ “ใช่ ต้นนี้”
ครั้นได้ยินดังนั้นลู่เฉินก็ใช้มือข้างหนึ่งค่อย ๆ สัมผัสมัน จากนั้นก็เพ่งมองไปยังภายใน เขาพบว่าต้นไม้นี้กำลังดูดซับไอซากศพที่อยู่รอบ ๆ อย่างบ้าคลั่ง
“ต้นไม้ภูตผี!” เมื่อตระหนักถึงความจริงข้อนี้ ลู่เฉินก็พลันตกใจขึ้นมา
“ต้นไม้ภูตผี? คืออันใด?” เจี่ยลัวสงสัย
ปกติแล้วต้นไม้ภูตผีมักจะพบในพื้นที่ซึ่งมีไอซากศพแข็งแกร่งอย่างในแดนชุมนุมภูตผี แต่ที่นี่คือมหาทวีปจิ่วโหยว ดินแดนแห่งโลกคนเป็น เหตุใดจึงมีต้นไม้ชนิดนี้?
ลู่เฉินอธิบายแก่เจี่ยลัว จากนั้นจึงพึมพำออกมาว่า “แล้วยังมีคนพวกนั้นอีก เหตุใดจึงนำเอาซากศพมาทิ้งไว้ที่นี่?”
เจี่ยลัวไม่รู้จะอธิบายเช่นไร จึงได้แต่ถามกลับไปว่า “ผู้อาวุโส ท่านว่าผลวิญญาณทมิฬจะปรากฏออกมาอีกหรือไม่?”
“เคยปรากฏมาหนึ่งครั้ง เช่นนั้นก็ต้องปรากฏออกมาเป็นครั้งที่สอง”
“เช่นนั้นพวกเราควรรออยู่ที่นี่?”
“เจ้าฝึกฝนอยู่ที่นี่ ข้าจะไปดูรอบ ๆ”
เจี่ยลัวขานรับ จากนั้นจึงค่อย ๆ นั่งทอดกายลงแล้วหลับตา ซึมซับไอซากศพที่อยู่รอบ ๆ
ส่วนลู่เฉินก็เดินสำรวจในบริเวณรอบ ๆ เขาพบว่าที่นี่เต็มไปด้วยซากศพกองไว้ดั่งภูเขาย่อม ๆ แต่เมื่อเข้าใกล้บริเวณต้นไม้ ชายหนุ่มกลับพบว่ามัน ‘สะอาด’ อย่างมาก มองไม่เห็นแม้ซากศพ
