ใดกล้าเข้าไปใกล้ เพราะที่นั่นเต็มไปด้วยไอซากศพ แต่ข้าไม่เหมือนพวกเขา ข้าสามารถเข้าไปใกล้ได้”
ลู่เฉินได้ฟังก็รู้สึกว่ามีเหตุผล “ไป ไปดูที่นั่นกันว่ามันเป็นสถานที่เช่นไร”
“ขอรับ!” เจี่ยลัวตอบรับและเดินนำลู่เฉินออกจากค่ายกลไปทันที
เมื่อผู้คนบนอากาศเห็นทั้งสองเดินออกมาแล้ว พวกเขาก็พลันได้สติและแอบตามหลังไปอย่างเงียบ ๆ
…
ภายในเทือกเขาของเขตที่หนึ่ง ตู๋ซานชิงและจางเชียนได้มาถึงยังเชิงเขา
“คือที่นี่” ตู๋ซานชิงมองไปยังโถงพิสุทธิ์ที่อยู่บนภูเขาเบื้องหน้า
“ถ้าหากพวกเขาไม่ให้เราเข้าไปใกล้ล่ะ?”
“ไปหาคุณชายเฮย คาดว่าเขาต้องอยากเจอพวกเราเป็นแน่” ตู๋ซานชิงยิ้มอย่างมีเลศนัย เมื่อเดินมาถึงเชิงเขาแล้วก็ได้พบกับศิษย์ของโถงพิสุทธิ์คนหนึ่ง จากนั้นจึงให้อีกฝ่ายส่งสารให้
อย่างไรก็ตาม เฮยเฟิงต้องทนทุกข์ทรมานอยู่บนยอดเขา บรรดาศิษย์คนอื่น ๆ ต่างก็พากันร้องทุกข์ “คุณชายเฮย การสูญเสียของเราในครั้งนี้มันหนักหนาเหลือเกิน”
“ใช่ มีคนตายมากมายนัก”
“คุณชายเฮย ท่านต้องแก้แค้นแทนพวกเรา!”
เมื่อเฮยเฟิงคิดถึงเจ้าลู่เฉินบัดซบนั่น แม้แต่ผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้มันยังกล้าจัดการ สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความครุ่นคิด “นอกเสียจากให้ยอดฝีมือขั้นหลอมแก่นแท่ของโถงพิสุทธิ์ลงมือ เช่นนั้นลำพังพวกเราคงไม่มีทางทำได้แน่นอน”
เมื่อทุกคนได้ฟังต่างคนต่างก็ถอนหายใจออกมา
และขณะนั้นเอง ศิษย์คนหนึ่งก็ได้ตะโกนขึ้นว่า “คุณชายเฮย มีคนมาหาท่าน!”
“ใ
