บทที่ 100 ใครกล้าแตะต้องเขา!
บนภูเขาสูงทางตอนเหนือของเขตที่หนึ่งในยามนี้
เจี่ยลัวถูกล้อมรอบด้วยกลุ่มคน แต่เนื่องจากเจี่ยลัวไม่สามารถพูดภาษามนุษย์ได้ คนเหล่านี้จึงคิดว่าเจี่ยลัวไม่พูด ทำให้พวกเขาตะโกนด้วยความโกรธแค้น
“ส่งผลไม้มา!”
คนเหล่านั้นต่างโห่ร้องไปต่าง ๆ นานา
ส่วนเจี่ยลัว ขณะนี้เจ้าตัวรู้สึกว้าวุ่นใจยิ่งนัก และไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อดี
ทันใดนั้นเอง เฮยเฟิงก็เดินออกมาจากฝูงชน
ผู้ชายคนนี้ถือขวานและส่งยิ้มให้เจี่ยลัว “อันใด? เจ้าไม่ได้อยู่กับเจ้าเด็กนั่นหรือ?”
ผู้คนสงสัยว่าเหตุใดเฮยเฟิงจึงรู้จักชายผู้นี้
แต่เจี่ยลัวคนนี้ไม่พูด ดังนั้นเฮยเฟิงจึงตะโกนบอกคนรอบข้างว่า “ชายคนนี้ คุณชายเฮยผู้นี้ได้จับจองแล้ว ส่วนพวกเจ้าจะไปไหนก็ไป”
ที่นี่มีกลุ่มกองกำลังอื่นอยู่ไม่น้อย รวมทั้งผู้ที่อาจหาญบางคนที่ตะโกนขึ้นว่า “คุณชายเฮย? คิดว่าพวกเรากลัวโถงพิสุทธิ์ของท่านงั้นหรือ?!”
“ใช่ เก็บมาดโง่ ๆ ที่มีแต่กล้ามของเจ้าไปซะ!”
คนเหล่านี้ล้วนส่งเสียงดัง
เฮยเฟิงหัวเราะอย่างเย็นชา “อะไรนะ? ไม่ไปงั้นหรือ?”
”ใช่!” คนเหล่านี้ตะโกนทีละคน ส่วนเฮยเฟิงก็ปรบมือเบา ๆ เรียกให้คนของโถงพิสุทธิ์ปรากฏตัวขึ้นรอบด้าน
ทุกคนพลันหน้าเปลี่ยนสีไปยกใหญ่
ขณะที่เฮยเฟิงหัวเราะลั่น “ไม่จำกันเลยหรือว่าเขตที่หนึ่งเป็นของใคร!”
ทุกคนต่างมีสีหน้าเคร่งขรึม เพราะถึงอย่างไรเสียผู้คนจากกองกำลังอื่นในเขตที่หนึ่งก็อ่อนแอมาก ดังนั้นพวกเขาจึงมอ
