่ยยั่วยุ “ไอ้หนู ถ้ามีความสามารถก็อย่าคิดหนีอีก!”
ทว่าลู่เฉินไม่เพียงแต่ไม่กลัว เขายังพูดอย่างเย็นชากับคนเหล่านี้ว่า “ถ้าเจ้าไม่หนีเสียตั้งแต่ตอนนี้ เห็นทีคงลำบากแล้ว!”
ตู๋ซานชิงรู้กลอุบายของลู่เฉินเป็นอย่างดี ดังนั้นเขาจึงรีบพาจางเชียนบินขึ้นไปกลางอากาศ โดยยังคงเยาะเย้ยว่า “อยู่บนพื้นดิน เจ้าอาจมีพลังมาก แต่พวกเราอยู่กลางอากาศ เจ้าย่อมทำร้ายเราไม่ได้!”
เมื่อเห็นพวกตู๋ซานชิงหนีไปกลางอากาศ เฮยเฟิงก็สาปแช่งอย่างลับ ๆ ในใจ ก่อนจะรีบตะโกนบอกคนของโถงพิสุทธิ์ที่อยู่รอบข้างว่า “เขาอยู่ตัวคนเดียว เรามาเข้าไปพร้อมกันเถอะ!”
สิ้นเสียง คนของโถงพิสุทธิ์เข้าล้อมลู่เฉินทันที แต่พวกเขากลับลังเลไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะกลัวว่าลู่เฉินจะโจมตีมาทางพวกตนแทน
ซึ่งลู่เฉินก็ได้มองดูพวกเขาอย่างเย็นชา ปากก็กล่าวว่า “พวกเจ้า… พวกเจ้าอยากตายจริง ๆ หรือ?”
เฮยเฟิงที่ได้ฟังพลันหัวเราะเยาะ “ไอ้หนู คนเหล่านี้ล้วนเป็นยอดฝีมือขั้นสร้างรากฐานแห่งโถงพิสุทธิ์ของเรา และยังมีนับร้อยคน เจ้าคนเดียวคิดว่าตัวเองมีพลังขนาดนั้นเลยหรือ?”
”อย่าพูดว่าคนเป็นร้อยเลย ต่อให้เป็นพัน ข้าก็สามารถกำจัดพวกมันได้ทั้งหมด!” ดวงตาของลู่เฉินฉายแววเย็นชา
แต่ในสายตาของทุกคน ชายหนุ่มผู้นี้ค่อนข้างโอ้อวดมากเกินไปหน่อย!
แม้แต่ตู๋ซานชิงก็ทนดูต่อไปไม่ได้ และหัวเราะเยาะว่า “ไอ้หนู ต่อให้เจ้าร้ายกาจเพียงใด แต่หากคนพวกนี้ลงมือพร้อมกัน เจ้าก็อย่าหวังเลยว่าจะร
