ี่ยลัวลงมือรุนแรงขึ้น จนส่งผลถึงเจี่ยลัวที่ทุกข์ทรมานเป็นอย่างมาก ถึงขนาดที่ว่าเขาส่งเสียงดังอื้ออ้าออกมา รวมไปถึงกวัดแกว่งใช้ฝ่ามือโจมตีไปทั่วปัดป่ายซ้ายขวา
บูม บูม บูม!
หลังจากที่ก้อนหินบางก้อนถูกกระแทก พวกมันก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ ในพริบตา
เมื่อทุกคนเห็นเช่นนั้น พวกเขาก็ทยอยกันถอยหนีออกม่า ส่วนตู๋ซานชิงก็เร่งให้แมลงอาละวาดหนักขึ้น
ในที่สุดเจี่ยลัวก็ทนพิษไม่ไหวจนล้มลง และเมื่อเห็นโอกาสนี้ มีหรือที่เฮยเฟิงจะพลาด? ชายร่างใหญ่พลันตะโกนสั่งทุกคนว่า “เร็วเข้า ตัดหัวมัน!”
ผู้กล้าหาญบางคนหยิบกระบี่ขึ้นมา ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาซากศพร่างนั้น
แต่ในยามนี้เอง พลันมีเสียงตะโกนว่า “ใครกล้าทำร้ายเขา!”
เสียงนี้ดึงดูดความสนใจยิ่งนัก ทุกผู้โดยรอบจึงพากันหันมองไปทางต้นเสียง ก่อนที่พวกเขาจะได้เห็นเข้ากับ…. ลู่เฉินที่ทะยานตัวเข้ามาใกล้!
เห็นเพียงว่าลู่เฉินใช้เคล็ดวิชาหมื่นลี้อย่างต่อเนื่อง จนทำให้เขาเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย ทว่าชายหนุ่มก็ได้ใช้เคล็ดวิชาวิญญาณหมื่นวิญญาณดูดซับปราณโดยรอบควบคู่ไปด้วย เขาจึงสามารถชดเชยสิ่งที่เสียไปได้ในระดับหนึ่ง
ผู้คนโดยรอบต่างได้รู้ถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นระหว่างลู่เฉินและเฮยเฟิง พวกเขาจึงถอยเปิดทางให้ ส่วนเฮยเฟิง เมื่อเห็นอีกฝ่ายก็พลันถลึงตาจ้องมองชายหนุ่มและพูดว่า “ในที่สุดก็ยอมโผล่หัวออกมาเสียที!”
ขณะที่ตู๋ซานชิงเอ่ยเย้ยหยันว่า “ไอ้หนู เจ้ากล้ามาที่นี่คนเดียวหรือ?”
จางเชียนเองก็เอ
