บทที่ 97 แผ่นป้ายแผ่นหนึ่ง ค้นพบความลับมากมาย
ผู้อาวุโสเหล่านี้ถูกฝึกให้ไม่พูดราวกับคนใบ้
ขณะที่ทางด้านลู่เฉิน เขาไม่สนใจสิ่งใด เพียงมองเข้าไปในแผ่นป้ายซึ่งเป็นสัญลักษณ์วิญญาณสวรรค์จนพบเข้ากับค่ายกลที่ปกคลุมรอบ ๆ ป้าย และมีอักขระยันต์มากมายบนค่ายกล ทว่ามันก็ไม่สามารถขวางกั้นลู่เฉินได้เลย
เขาแทรกจิตสัมผัสเข้าไปอย่างง่ายดาย
ภายในนั้นชายหนุ่มได้พบกับความมืดมิด และที่นี่ยังมีเงาโลหิตจำนวนนับไม่ถ้วนอยู่ ทว่าเงาโลหิตเหล่านี้นิ่งงันไม่เคลื่อนไหว ขณะที่เหนือศีรษะของเงาโลหิตเหล่านี้กลับมีหินสีแดงโลหิตกะพริบวูบไหว
“วิชาวิญญาณโลหิต?” ลู่เฉินขมวดคิ้ว
วิชาวิญญาณโลหิตเป็นเคล็ดวิชาวิถีมารที่ทรงพลังชนิดหนึ่ง
ใช้โลหิตเพียงหยดเดียว ก็สามารถควบคุมผู้อื่นได้
แท้จริงแล้วเงาโลหิตทั้งหลายต่างก่อตัวขึ้นจากหยดโลหิตเหล่านั้น และหินสีแดงเลือดก็คือศิลาวิญญาณโลหิตที่หลอมมาจากผู้ร่ายวิชาวิญญาณโลหิต
นี่เป็นเหตุผลที่คนเหล่านั้นไม่กล้าทรยศ มิฉะนั้นผู้ที่ร่ายวิชาวิญญานโลหิตจะโจมตีผู้ทรยศอย่างแน่นอน
สิ่งที่เรียกว่าตำหนักวิญญาณสวรรค์ น่าจะเป็นการรวมกลุ่มของผู้ฝึกวิถีมาร แต่ลู่เฉินคิดไม่ถึงว่าผู้ฝึกวิถีมารนี้จะร้ายกาจจนถึงขนาดควบคุมกลุ่มคนที่ไม่รู้ความจริงเช่นนี้ได้
“เจ้าหนู ถ้าเจ้าไม่ปล่อย ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย!” เสียงนั้นยังคงตะโกนอย่างร้อนใจ
ทว่าลู่เฉินกลับยิ้มออกมา จากนั้นก็ปลดปล่อยพลังปราณเข้าแทรกซึมไปในสัญลักษณ์วิญญา
