อาวุโส หรือผู้นำ ถึงจะมีคุณสมบัติกินมันได้ และจนถึงตอนนี้ ข้าก็เพียงแค่เคยได้ยินเท่านั้น ไม่เคยได้เห็นกับตาแม้แต่น้อย!”
ลู่เฉินถอนหายใจ “ผลไม้ชนิดนี้ อย่าแตะต้องมันเด็ดขาด!”
“เพราะอะไร?”
“หากกินไปแล้ว เจ้าก็จะไม่ใช่เจ้าดังเดิมอีก”
“ข้าไม่ใช่ข้ารึ?” หลันเย่าตกใจ ถามถึงสาเหตุทันที
ลู่เฉินจึงอธิบายว่า “ผลไม้ชนิดนี้เหมาะกับผู้ฝึกวิถีภูตผีหรือพวกซากศพ และหากมนุษย์ใช้มัน ผลจะตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง!”
หลันเย่ายังไม่ค่อยเข้าใจมากเท่าใดในทีแรก ทว่าลู่เฉินอธิบายเพิ่มเติม เจ้าตัวจึงเริ่มกังวลขึ้นมา
“ข้า… ข้าต้องรีบกลับไปบอกท่านผู้นำ!”
“เจ้าไปบอกแล้วใครจะเชื่อเจ้า?”
“แต่ว่า…!” หลันเย่าทำได้เพียงมองไปยังลู่เฉินครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขอร้อง “ผู้อาวุโส เช่นนั้น ท่านไปกับข้า ไปบอกเรื่องนี้กับท่านผู้นำและผู้อาวุโสของข้า!”
“จะเกิดประโยชน์ใด?” ลู่เฉินรู้ว่าหากไปบอกก็คงเสียเวลาเปล่า
หลันเย่าพลันแสดงท่าทีร้อนใจขึ้นมา “เพียงแค่ท่านไปโน้มน้าวพวกเขา ถึงเวลานั้นไม่ว่าท่านจะอยากสู้กับใคร หรืออยากให้ผู้ใดยอมแพ้ก็ย่อมสำเร็จได้โดยง่าย!”
คำพูดนี้ทำให้ลู่เฉินชักจะสนใจ
แต่ชายหนุ่มก็ยังคงมีเรื่องสงสัย “ภายในแดนวิญญาณนี้ เหตุใดจึงเกิดการรวมกลุ่มเป็นกองกำลังได้กัน?”
“ร่วมกลุ่มเป็นกองกำลัง?”
“เป็นต้นว่าเหตุใดเจ้าถึงเข้าร่วมพันธมิตรแมลงสวรรค์ เจ้าไม่กลัวผู้อื่นฆ่าหรือ? เพราะจริง ๆ แล้วในแดนวิญญาณนี้มันเลื่องลือในด้านสถานที
