บทที่ 94 เหตุผลที่ชอบรากวิญญาณประเภทนี้
ลู่เฉินกลับมามีสติอีกครั้งจึงเอ่ยออกมาว่า “รอก่อน!”
จากนั้นลู่เฉินก็ดูดเอากระดูกภูตพรายออกมาจากร่างกายของเขา
เมื่อกระดูกภูตพรายถูกดึงออก มันก็เผยให้เห็นด้ามโครงสีดำที่สั่นไหวไปมา ท่าทีคล้ายต้องการจะหนีออกไปจากที่แห่งนี้
หลันเย่าที่นั่งอยู่ตกตะลึงทันทีที่เห็นสิ่งนี้ “นี่… นี่มันบ้าอันใด! เหตุใดกระดูกสีดำ ๆ นี้จึงอยู่ในร่างข้า แล้วมันยังขยับไหวได้อีก!!!”
“มันคือกระดูกภูตพราย!” ลู่เฉินตอบ
“อันใดนะ? กระดูกภูตพราย?”
“นี่คือสิ่งที่อาศัยอยู่ในร่างกายของเจ้า!”
เมื่อได้ยินดังนั้น …สีหน้าของหลันเย่าพลันเปลี่ยนไปทันที “สิ่งนี้เข้าไปอยู่ในกายข้าตอนไหนกัน?!”
ลู่เฉินไม่ตอบ ทว่าก้าวเข้าไปใกล้กระดูกสีดำนั้น
ภาพตรงหน้าของชายหนุ่มตอนนี้คือกระดูกภูตพรายที่ปะทะเข้ากับค่ายกล ก่อนจะกระเด็นออกมา!
ลู่เฉินจ้องมันด้วยรอยยิ้ม “ข้ารู้ว่าเจ้ามีสตินึกคิดของตนเอง!”
กระดูกภูตพรายนี้ดูโมโหยิ่ง มันพลันกระโจนเข้าไปในร่างของลู่เฉิน พยายามคุกคามร่างกายของเขา และส่งเสียงขู่เตือนออกมาจากภายในว่า “ข้าผู้นี้จะอาศัยอยู่ในรากวิญญาณของเจ้า!”
“เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่ารากวิญญาณของข้าอยู่ที่ใด?” ลู่เฉินเอ่ยถาม
ทันใดนั้น กระดูกภูตพรายก็ต้องพบกับสิ่งน่าประหลาด แม้มันจะพยายามวนเวียนอยู่ภายในกระแสเลือด ทว่าสุดท้ายก็หาอันใดไม่เจอ “เจ้า… เหตุใดเจ้าจึงไม่มีรากวิญญาณ!”
“ไม่ใช่ไม่มี แต่มันแข็งแกร
