เป็นเช่นไร
ส่วนหลันเย่าน่ะหรือ? …จนป่านนี้เขาก็ยังคงน้ำตาไหลไม่หยุดอยู่ดี!
จนกระทั่งลู่เฉินดึงเข็มออก และเมื่อยังคงเห็นอีกฝ่ายร้องไห้อยู่ ชายหนุ่มจึงขมวดคิ้ว “ไม่เจ็บแล้ว เหตุใดเจ้ายังร้องไห้ไม่หยุดอีก?”
“ไม่ ไม่เจ็บแล้วหรือ?” หลันเย่ามองสำรวจตัวเองจึงรู้ว่าไม่เจ็บปวดแล้วจริง ๆ เขาจึงรีบลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะสัมผัสได้ว่าร่างกายของเขาในขณะนี้นั้นกลับมาฟื้นคืนสมบูรณ์ดังเดิมแล้ว!
ไม่เพียงเท่านั้น หลันเย่ายังสัมผัสได้ว่าเลือดสีดำที่อยู่ภายในร่างกาย… บัดนี้มันก็ได้หายไปแล้ว!
“นี่ นี่…” หลันเย่าตกตะลึงทั้งน้ำตาที่ยังคลอเบ้า
ทว่าลู่เฉินก็เพียงแค่หมุนตัวออกมา ก่อนจะปิดค่ายกลและจากไป
หลันเย่าที่เห็นดังนั้นจึงรีบตามไปทันที “ผู้อาวุโส ท่าน ท่านจะไปไหน?”
“ข้ามีเรื่องต้องจัดการ”
“เรื่องอันใด?”
“หาคนมาแลกเปลี่ยนฝีมือ”
“แลกเปลี่ยนฝีมือ?”
ลู่เฉินพยักหน้า ซึ่งการตอบรับเช่นนี้ก็ทำให้หลันเย่าฉงนใจเข้าไปใหญ่ เขาสงสัยว่าแท้จริงแล้วลู่เฉินเป็นคนบ้า ๆ บอ ๆ ใช่หรือไม่?
คล้ายลู่เฉินจะเพิ่งคิดอะไรบางอย่างออก จึงมองไปทางหลันเย่าแล้วเอ่ยว่า “ข้าช่วยเจ้าแล้ว เช่นนั้นเจ้าก็คงต้องตอบแทนข้าสักหน่อย ถูกหรือไม่?”
“ท่านพูดมา ท่านต้องการอันใด ข้าจะมอบให้ท่านทุกอย่าง!” หลันเย่าว่าพลางหยิบถุงสุญญะญาณของตัวเองออกมา ก่อนจะเปิดออกดูว่าภายในนั้นมีของดีอะไรที่สามารถมอบให้ลู่เฉินได้บ้าง
