บทที่ 92 คุยโอ้อวดกลายเป็นแมลงสัตว์เลี้ยง!
ภายในแสงสว่างสีเขียวนี้มีผีเสื้อสีมรกตตัวหนึ่ง
หากสังเกตดี ๆ จะพบว่าผีเสื้อสีมรกตนี้มีปีกโปร่งแสง และขณะที่มันเคลื่อนตัวอยู่นั้นเอง จู่ ๆ ตัวมันก็มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น!
จากเดิมที่ตัวมีสีมรกต บัดนี้ก็พลันเปลี่ยนสีไปมาไม่หยุด!
ลู่เฉินที่เห็นเช่นนี้จึงยิ้มออกมา “แท้จริงแล้วเจ้าก็คือผีเสื้อวิญญาณเจ็ดสี!”
ผีเสื้อตัวนั้นส่งเสียงประหลาดออกมา
ลู่เฉินตั้งใจฟังอยู่พักหนึ่งแล้วจึงยิ้มออกมา “เจ้าพูดอะไรข้าก็ฟังเข้าใจทั้งนั้น!”
อีกฝ่ายรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นก็มีเสียงผู้หญิงเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย “ท่านเป็นใครกัน เหตุใดจึงฟังภาษาแมลงเข้าใจได้ แล้วเหตุใดบนร่างกายของท่านจึงมีพลังแห่งแมลงบรรพกาลเช่นนี้?!”
แท้จริงแล้วกลิ่นอายนี้ก็มาจากชาติภพที่จุติเป็นราชันย์แมลงบรรพกาลนั่นเอง!
แต่ลู่เฉินไม่ได้อธิบาย เขาเพียงแค่ยิ้มพลางเอ่ยว่า “เจ้าไม่ต้องสนใจว่าข้าคือใคร เพียงแค่เจ้ารู้ไว้ว่าข้าสามารถช่วยเจ้าออกไปจากรังไหมแห่งนี้ได้!”
“หมายความว่าอย่างไร?” อีกฝ่ายถามด้วยความตื่นเต้น
ลู่เฉินจึงมองไปรอบ ๆ ก่อนจะกล่าวว่า “ถึงแม้ข้าจะไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้าถึงได้มาปรากฏตัวที่นี่ แต่เขตกั้นรอบ ๆ ชั้นแสงสีเขียวนี้เห็นได้ชัดว่ามันพันธนาการเจ้าไว้ แม้ว่าเจ้าจะอยากออกไปแต่ก็คงไม่สามารถทำได้ ทำได้เพียงแค่รวบรวมบรรดาแมลงกลืนโลหิตล่องหน เพื่อช่วยให้เจ้าดูดซับเลือดจากมนุษย์เอาไป
