ใช้ทำลายชั้นเขตกั้นนี้ได้!” ชายหนุ่มมองไปยังเขตกั้นประหลาดนั้น
อีกฝ่ายตกตะลึงไปชั่วขณะ “เหตุใดแม้แต่สิ่งนี้ท่านก็ยังรู้ได้?”
“ข้ารู้มากกว่านี้อีก” ลู่เฉินเอ่ยอย่างลึกลับ
ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่เชื่อและยังคงกล่าวเตือนลู่เฉิน “ถ้าหากท่านไม่อยากกลายเป็นเฉกเช่นกระดูกซากศพเหล่านี้ก็จงบอกที่มาที่ไปของท่านเสียดี ๆ มิเช่นนั้น… ข้าก็จะไม่เกรงใจแล้ว!”
“โอ้? แล้วเจ้าไม่กลัวว่าข้าอาจจะเป็นฝ่ายที่จัดการเจ้าแทนงั้นหรือ?” ลู่เฉินไม่หวาดกลัวสักนิด แต่ยังกล้าขู่ออกมา
ผีเสื้อวิญญาณไม่เชื่อ “ข้าไม่เชื่อว่าท่านจะแข็งแกร่งเช่นนั้น!”
“เพียงแค่กลิ่นกายจากกายข้า.. นั่นยังไม่พออีกหรือ?”
“มันก็แค่สิ่งลวงเท่านั้น!” อีกฝ่ายตอบอย่างแน่วแน่
ลู่เฉินจึงยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “เช่นนั้นย่อมได้ เจ้าจงจ้องมายังดวงตาของข้าให้ดี!”
ผีเสื้อวิญญาณไม่เข้าใจว่าลู่เฉินต้องการทำสิ่งใด แต่เมื่อมองไปยังดวงตาทั้งสองข้างของลู่เฉิน มันก็ราวกับว่ามีรูสุญญะสีดำสองข้างกำลังจ้องมองมายังตน ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัว!
ไม่เพียงเท่านั้น ผีเสื้อวิญญาณยังรู้สึกวิงเวียนศีรษะ ราวกับอยากจะอาเจียนออกมาอีกด้วย
ลู่เฉินที่เห็นภาพนี้พลันฉีกยิ้มกว้าง “ดวงตาของราชันย์แมลงบรรพกาล คืออาวุธที่มีอานุภาพในการปราบแมลงทั้งปวง!”
เคล็ดวิชานี้ลู่เฉินมักจะใช้ในแดนแมลงบรรพกาล ดังนั้นลู่เฉินจึงตั้งชื่อให้มันว่า ‘นัยน์ตาแมลงบรรพกาล’ เมื่อแมลงต่าง ๆ มองมา แมลงเหล่านั้นจะห
