ลงใหลในดวงตาที่น่าหวาดกลัวคู่นี้
แต่ขณะนี้ขั้นพลังของลู่เฉินยังคงอ่อนแอ ดังนั้นพลังที่ออกมาจึงไม่แกร่งกล้านัก แต่มันก็พอที่จะยับยั้งผีเสื้อวิญญาณได้!
แน่นอนว่าผีเสื้อวิญญาณก็ได้กล่าวออกมาอย่างรวดเร็วในขณะหลับตาว่า “ท่าน… ท่านรีบเก็บมันกลับไปที!”
หลังสิ้นคำขอของผีเสื้อตนนั้น ลู่เฉินก็เลิกใช้เคล็ดดวงตาก่อนจะเอ่ยว่า “เป็นเช่นไร? เห็นถึงพลังของข้าแล้วใช่หรือไม่?!”
“ท่าน ท่านคิดจะทำอันใด?” ผีเสื้อวิญญาณรู้ดีว่าลู่เฉินคงไม่ช่วยตนโดยไม่หวังผลตอบแทนเป็นแน่ นางจึงกังวลในเรื่องนี้
“ข้าเพียงแค่ต้องการให้เจ้าปกป้องคนคนหนึ่ง” เมื่อลู่เฉินเอ่ยจบ ผีเสื้อวิญญาณก็พลันรู้สึกสงสัยขึ้นมา
“ปกป้องคนคนหนึ่งหรือ?”
“ใช่!”
ผีเสื้อวิญญาณครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า “ได้ แต่ข้าจะรับผิดชอบแค่การปกป้องเท่านั้น!”
“ตกลง!” ครั้นกล่าวจบ ลู่เฉินพลันเดินออกไปนอกถ้ำ เขาใช้สายตามองไปยังเขตกั้นชั้นแสงสีเขียวสว่างตรงหน้า
ทางด้านผีเสื้อวิญญาณ นางเองก็จ้องมองไปยังลู่เฉินแล้วกล่าวว่า “เขตกั้นนี้เป็นเขตกั้นแมลงที่มีความซับซ้อนยิ่ง และด้านบนก็ยังมีอักขระยันต์สลักไว้มากมายนัก”
“สิ่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร?”
“เมื่อข้าตื่นขึ้นมาก็พบว่ามันมีอยู่แล้ว”
ลู่เฉินที่ได้ฟังพลันรู้สึกแปลกใจ เขามองไปยังเขตกั้นก่อนจะถามต่ออีกว่า “เมื่อตื่นขึ้นมา? เป็นไปได้หรือไม่ว่าเจ้าเกิดที่นี่?”
“อาจเป็นไปได้!”
“เช่นนั้น แมลงกลืนโลหิตล่องหนด้านนอก เ
