บทที่ 91 ภายใต้แสงสีเขียวที่สวยงาม…
ฮวาหลิงมู่เองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดลู่เฉินจึงสามารถขับไล่แมลงออกไปได้ แต่นางกลับถามหลันเย่าขึ้นมาว่า “รู้จักหุบเขาแมลงพิษหรือไม่?”
“รู้สิ!” หลันเย่าพยักหน้าด้วยความสนใจ
”ในหุบเขาแมลงพิษ มีคนควบคุมแมลงผู้หนึ่งต่อกรกับพี่ใหญ่ประหลาดของข้า เจ้าเดาดูสิว่าเพราะอะไร?” ฮวาหลิงมู่จ้องหลันเย่าเขม็ง คาดหวังว่าจะได้เห็นความประหลาดใจฉายอยู่บนใบหน้าของเขา
“เพราะอันใด?” หลันเย่ารู้สึกสงสัย
”เพราะพวกมันถูกพี่ใหญ่ประหลาดของข้าย่างจนกรอบไปหมดแล้ว จากนั้นก็กินเข้าไป!!”
ใบหน้าของหลันเย่ากระตุก “ย่าง? กิน? ไม่กลัวว่ามันมีพิษหรือ?”
“ร้อยพิษไม่รุกราน” ฮวาหลิงมู่พึมพำ
หลันเย่าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง จากนั้นก็มองไปที่ลู่เฉิน และเห็นเพียงอีกฝ่ายอยู่ห่างจากโพรงต้นไม้ใหญ่ไปเพียงไม่กี่ก้าว
ขณะนี้แมลงตัวเล็ก ๆ เหล่านั้นได้บินหนีไปแล้ว เหลือเพียงดวงตาสีแดงคู่หนึ่งในรูที่กำลังจ้องมองลู่เฉินเขม็ง
หลันเย่าก็กลัวว่าลู่เฉินจะถูกจัดการ ดังนั้นเขาจึงเตือนขึ้นว่า “ระวัง มันอาจใช้ใยรัดท่านได้!”
ทันใดนั้น ใยแมงมุมสีขาวจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งออกมาจากรูและเข้าไปพัวพันกับร่างลู่เฉิน
”แย่แล้ว!” หลันเย่าเห็นเต็มตาว่าร่างลู่เฉินถูกห่อจนกลายเป็นดักแด้จักจั่นในชั่วพริบตา!
ฮวาหลิงมู่ที่เห็นดังนั้นพลันเบิกตากว้าง นางตื่นตระหนกยิ่งนัก “หรือว่าเจ้าพวกนั้นไม่กลัวพี่ใหญ่ประหลาดของข้า?”
ยามนี้เอง แมงมุมสีดำ
