กสาวตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งประชดประชันเช่นนี้ ถือว่าเสียหน้าอย่างยิ่ง! ทว่ามันก็ยากที่จะแก้ตัว… เพราะแท้จริงมันก็เป็นดั่งที่นางว่านั่นแหละ!!!
ลู่เฉินจ้องมองทั้งสองคน “พวกเจ้ายืนอยู่ที่นี่ ข้าจะไปที่นั่นก่อน”
หลังเอ่ยจบ ลู่เฉินก็เดินอย่างองอาจเข้าไปทันที
แมลงตัวเล็ก ๆ เหล่านั้นสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของราชันย์แมลงบรรพกาลบนตัวลู่เฉิน พวกมันจึงค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปทีละตัว
หลังจากที่เห็นภาพตรงหน้า หลันเย่าก็พลันกลายเป็นอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา “พี่ใหญ่ ที่แท้ท่านพกสมบัติวิญญาณใดมากันแน่? เหตุใดจึงทำให้แมลงเหล่านี้หวาดกลัวได้?”
